บทที่ 230 อาทิตย์ลับขอบฟ้า

อาทิตย์ลับขอบฟ้า แสงสีแดงส่องผ่านเข้ามาในหน้าต่างบานใหญ่ สะท้อนสีไปทั่วพื้นผิว

ผู้รับผิดชอบอาคารสำนักงาน ห้องสำนักงาน เก้าอี้ทำงาน

เจียงชื่อนั่งด้วยสีหน้าเศร้าใจ เอนหลังพิงเก้าอี้ ศีรษะของเขาเงยขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยอดีตที่ผ่านมา และเขาคิดถึงเพื่อนที่เสียชีวิตของเขา——ซินฉี

เขาเป็นหมอ ถึงแม้ว่าจะอยู่ข้างหลัง แต่เขากับเจียงชื่อร่วมเป็นร่วมตายมาหลายครั้ง

ทุกครั้งที่ได้รับบาดเจ็บ ซินฉีก็จะรักษาสุดกำลัง

เขาไม่เพียงแต่มีจรรยาบรรณที่เหนือกว่าใคร การแพทย์ก็เป็นผู้ที่หาได้ยากบนโลกนี้ อยู่ที่เวสเตอร์แลนด์ได้ชื่อว่าเป็น ‘หมอเทวดา’ และเป็นที่เคารพของผู้คนนับหมื่น คนที่ป่วยและบาดเจ็บมักมาที่นี่เพื่อขอการรักษา

ขออะไรซินฉีก็ให้เสมอ

ในสายตาของเขา สิ่งมีชีวิตทั้งหมดเท่าเทียมกัน เขาเกลียดสงครามมาก และเขาเป็นคนที่ต้องการความสันติภาพ

เขายังเป็นบุคคลที่เจียงชื่อไว้วางใจที่สุด

ไม่รู้ว่ามีกี่ครั้ง เจียงชื่อทุกครั้งหลังจากการต่อสู้ บาดเจ็บสาหัส ก็มีซินฉีที่รักษาให้เขาหายเป็นปกติด้วยตัวเอง

เจียงชื่อเคยพูดติดตลกว่า "ซินฉี ขอแค่มีคุณอยู่ ผมก็จะไม่หวาดกลัวเรื่องความเป็นความตาย และพุ่งไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ เพราะผมรู้ว่าถึงแม้ผมจะบาดเจ็บสาหัสมา คุณก็มีวิธีรักษาหายแน่นอน”

แต่หมอที่มีจรรยาบรรณทางการแพทย์คนหนึ่งและทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม และเป็นผู้รักสันติภาพ ก็อำลาโลกนี้ไปอย่างเงียบๆสะแล้ว

เจียงชื่อไม่สามารถทำใจยอมรับได้ในทันที

เงียบเป็นเวลานาน

เขาค่อยๆถาม “ซินฉี เขาไปได้อย่างไร?”

มู่หยางอีตอบเบาๆว่า "หมอซินเป็นโรคกรรมพันธุ์ โรคนี้ทุกปีจะกำเริบครั้งหนึ่ง อีกทั้งจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้คนรู้สึกเจ็บปวดมาก"

“ที่ผ่านมาหมอซินใช้วิธการรักษาที่เบาๆ แต่อาการที่รักษาไม่ใช่อาการที่แท้จริง ลดความเจ็บปวดได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ไม่สามารถรักษาต้นตอได้ ยังคงเจ็บปวดจนเกือบตายทั้งเป็น”