บทที่ 246 ยากจนและว่างเปล่า

ไม่ใช่ว่าติงจ้งไม่อยากรักษาภาพลักษณ์ของเขา แต่เขาควบคุมมันไม่ได้!

เวลาไม่ถึง 1 นาที ไม่รู้ติดกันกี่ครั้งแล้ว ยิ่งถอยหลังก็ยิ่งเร็ว ก็เหมือนเพลงละครที่เคาะด้วยแผ่นไม้

ติงจ้งอึดอัดจนอยากจะขุดหลุมฝังตัวเอง

เขาถามเหลียงเตี๋ยอย่างกระวนกระวายใจ "เสี่ยวเตี๋ยเอ้ย นี่ๆๆ ทำยังไงดี?"

เหลียงเตี๋ยก็อึ้งไป เป็นแค่การเรอเล็กๆ ตามหลักแล้ว กินยาไปสองชุดน่าจะรักษาให้หายทันที ทำไมยัง..

เธอตกใจจนเกาหูเกาหัว ทำอะไรไม่ถูก

ด้วยการสั่นสะเทือนมากขึ้นเรื่อย ๆ ในห้องนี้ไม่มีใครสามารถอยู่ได้แล้ว

ทุกคนลุกขึ้นเตรียมจะจากไป

เจียงชื่อดึงกระดาษทิชชู่บนโต๊ะมาหนึ่งแผ่น แบ่งออกเป็นสองส่วน อุดรูจมูกทั้งสองข้าง จากนั้นหยิบกล่องเล็กๆออกมาจากหน้าอกเดินไปข้างหน้าติงจ้ง

“คุณปู่ นั่งลงอย่าขยับ ผมจะช่วยคุณขับลมนี้ก็จะหายดี”

“นาย?”

ติงจ้งมองไปที่เจียงชื่อด้วยความสงสัย เขาไม่กล้าเอาร่างกายของตัวเองเสี่ยงกับไอ้ขยะที่คุยโม้พลิกไปมา

ติงฉี่ซานพูดอย่างไม่แยแส "ทำไม ยังไม่เชื่อลูกเขยของผมหรอ? คุณปู่ติง เมื่อครู่คุณก็ไม่เชื่อไม่ใช่หรอ? ผลสุดท้ายเป็นยังไง? เชื่อฟังหมอบางคนกินยามั่วๆ กินจนออกอาการละสิ?”

เหลียงเตี๋ยกังวล

แต่ไหนแต่ไรก็มีแต่คนประจบเธอ เอาใจเธอ แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยถูกดูหมิ่นขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ในใจของเหลียงเตี๋ย ติงฉี่ซานเป็นแค่ไอ้เศษสวะ มีแต่เธอที่จะตามใจตัวเองเหยียบเขาถึงจะถูก ทำไมถึงปีนขึ้นมาบนศีรษะเธอได้หละ?

“ติงฉี่ซาน นายบอกว่าใครเป็นหมอที่ไม่มีฝีมือการรักษา? พูดกลับกันแล้วมั้งคุณ”

“เฮ้ ผู้ชายพูด คุณเป็นผู้หญิงเหม็นๆยังแหกปากอะไร?” ถูกกดไว้ทั้งคืน อารมณ์ของติงฉี่ซานก็พุ่งขึ้นเช่นกัน

ติงหยุนเจิ้งไม่พอใจแล้ว

เขาขมวดคิ้วแน่น “น้องสาม ทำไมพูดกับพี่สะใภ้นายอย่างนี้?”

ติงฉี่ซานหัวเราะอย่างเย็นชา “พี่รอง ไม่ใช่น้องชายอย่างผมมาพูดพี่ หาภรรยาก็หาที่เป็นแม่ศรีเรือนหน่อย อย่าหาหมอที่ไม่มีความสามารถในการรักษา วันๆก็อยากสร้างแต่ผลงาน ดูสิทำร้ายคุณปู่ติงแล้ว อีกอย่างเวลาพวกเราลูกผู้ชายพูดคุยกัน ผู้หญิงพวกนี้ไม่มีสิทธิ์มาแทรก? พี่รอง พี่ดูแลผู้หญิงยังไง?”