บทที่ 262 ลนลานไหม？

เพียงครู่เดียว คนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ลนลานกันแล้ว

เครื่องบินยังบินอยู่บนอากาศ เพียงชั่วครู่จะจอดลงไม่ได้แน่นอน อีกอย่างเห็นท่าทางแบบนี้ของท่านหญิง ถึงแม้ว่าจะจอดลงได้ เกรงว่านายหญิงใหญ่จะยืนหยัดไม่ได้นานเท่าไหร่ คงจะเสียชีวิตลงระหว่างทาง

ทุกคนต่างก็มองหน้ากัน ไม่มีใครมีวิธีสักคนเดียว

ผู้ช่วยคนนั้นจับที่ปกคอเสื้อของปีเตอร์ พูดตะโกนอย่างรุนแรงว่า “หมอเถื่อน！ทำไมหลังจากที่ท่านทวดกินยาของคุณเข้าไปแล้วไม่เพียงแค่ไม่ดีขึ้น อาการกลับยิ่งแย่ลงล่ะ？คุณรีบรักษาท่านทวดให้หายดีเลยนะ ไม่เช่นนั้นฉันจะฝังนายไปพร้อมกับท่านทวดด้วย！ ”

ปีเตอร์ตกใจจนหน้าซีดขาว

เขาก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทั้งๆที่ยาของตัวเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร อย่างเช่นอาการใจสั่นแบบนี้ก็รักษาให้หายดีไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว ทำไมครั้งนี้กลับว่ามีปัญหาได้ล่ะ？

“ผม ผม……ผมไม่รู้”

“ผมก็ใช้ยาแบบนี้มาโดยตลอด ก่อนหน้านี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร ทำไมครั้งนี้ถึงเกิดข้อผิดพลาดได้ล่ะ？”

ปีเตอร์ร้อนใจจนอยากจะร้องไห้ เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้เป็นแบบนี้

ผู้ช่วยกดไปที่หัวของปีเตอร์ “คุณไม่เข้าใจ？งั้นผมจะทำให้คุณได้เข้าใจอะไรหน่อย！”

เขาเพิ่งเตรียมที่จะกดหัวของปีเตอร์เข้าไปในกระเป๋าเดินทาง เพียงพริบตาก็เห็นเจียงชื่อหยิบเข็มเงินสามสี่เข็มมาถึงข้างกายของท่านทวดแล้ว

“คุณจะทำอะไร？！”

ผู้จัดการเตะปีเตอร์ออกไป อยากจะยื่นมือออกมาห้ามเจียงชื่อ

“ถ้าหากคุณอยากให้ท่านทวดตายล่ะก็ งั้นก็ขยับได้ทุกเมื่อ”

คำพูดของเจียงชื่อทำให้ผู้ช่วยหยุดนิ่งอยู่กับที่ แม้แต่ขยับก็ไม่กล้า เขากลืนน้ำลายแล้ว พูดถามอย่างร้อนใจว่า “คุณช่วยท่านทวดได้？”

เจียงชื่อไม่พูดจา พุ่งสมาธิไปที่การฝังเข็มต่อท่านทวดอย่างใจจดใจจ่อ

เข็มเงินแทงเข้าไปรอบๆร่างกายของท่านทวดแล้ว เห็นเพียงเหมือนของเหลวสีขาวๆถูกดูดออกมาจากเข็มเงินแล้ว

ทันใดนั้น ท่านทวดก็ไม่ชักกระตุกแล้ว

ตามมาด้วย เปลี่ยนเข็มเงินสามสี่เข็ม พลิกตัวนายหญิงใหญ่ ตบไปที่หลังของเธอหนักๆสามครั้ง ทำให้นายหญิงใหญ่อ้วกออกมา สิ่งของที่เพิ่งจะกินเข้าไปล้วนแต่อ้วกออกมาหมดแล้ว