บทที่ 271 พันแก้วไม่เมา

ใบหน้าของซูสวนไม่พอใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ขึ้นมาก็มาว่าคนอื่น เหมือนคนโรคจิต

เธออยากจะโต้เถียงสักหน่อย แต่ถูกเจียงชื่อห้ามไว้

คนแบบนี้ เถียงกับเขาไม่มีผลดีอะไรหรอก อีกอย่างตัวเองเป็นแขก เขาเป็นเจ้าภาพ อารมณ์เสียไปก็ไม่ดี; สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทะเลาะกับฉีหยาง จะเป็นการหักหน้าท่านทวด

ไม่คุ้มค่า

ฉีเจิ้นกลับทนดูไม่ได้ พูดด้วยวาจาไม่พอใจ “น้องหยาง นายอย่าก่อเรื่องเลย หมอเทวดาเจียงคือผู้ช่วยชีวิตแม่ ห้ามล่วงเกิน!”

“ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตงั้นเหรอ? เหอะๆ”

ฉีหยางมองไปที่ฉีเจิ้น “ไม่พูดถึงเรื่องนี้ก็ดี เมื่อพูดถึงแล้วมันเต็มไปด้วยความโกรธ”

“พี่ใหญ่ คุณจัดการเรื่องยังไง?”

“ยาของแม่ก็มาจากมือของคุณ ทำไมคุณไม่ระมัดระวังเลย ปล่อยให้แม่กินยาที่ไม่ผ่านเกณฑ์?”

“ต้องขอบคุณที่แม่เป็นคนดีเบื้องบนเมตตาให้ความช่วยเหลือ ถ้าเกิดความผิดพลาดขึ้น คุณจะเป็นคนบาปคนแรกของตระกูลฉีของเรา!”

ฉีเจิ้นพูดอะไรไม่ออก

ที่จริง ยาของท่านทวดทั้งหมด ฉีเจิ้นเป็นคนจัดการเองกับมือ มีบางอย่างเกิดขึ้นกับยา เขาจึงแบกรับภาระหนักไปโดยปริยาย

ฉีเจิ้งและฉีหยางเพื่อทรัพย์สินของตระกูล ไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้น ฉีหยางทำให้ฉีเจิ้นอับอายโดยไม่คำนึงถึงทุกสิ่ง

ตระกูลใหญ่ ก็มีทั้งทุกข์และบาปของตระกูลใหญ่

ตระกูลใหญ่โตขนาดนี้ มีเงินมากมายขนาดนี้ ท่านทวดก็แก่แล้ว จะเสียชีวิตตอนไหนก็ได้

เมื่อถึงเวลา สมบัติของตระกูลจะแบ่งอย่างไร?

ตอนนี้ท่านทวดเป็นผู้นำของตระกูล ฉีเจิ้นได้รับการดูแลเป็นพิเศษ หลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อถึงเวลาฉีเจิ้นจะได้ส่วนแบ่งเยอะ

เมื่อคิดถึงตอนนี้ ฉีหยางรู้สึกหงุดหงิดในใจ แทบรอไม่ไหวอยากจะให้พี่ชายคนโตรีบตายไวๆ แบบนั้นจะไม่มีใครแย่งชิงมรดกไปจากเขา