บทที่ 273 หมอเทวดาที่ยังมีชีวิตอยู่

ในใจฉีหยางไร้คำบรรยาย หัวใจบอกว่านี่ยังเป็นมนุษย์อยู่ไหม นี่มันเป็นสัตว์ประหลาดชัดๆ

เมื่อคิดดูแล้ว เจียงชื่อดื่มเหล้าไป 24 ถ้วย ทำไมยังไม่เมา?

ถึงแม้ว่าไม่เมา ก็คงยืนประคองไม่อยู่แล้วล่ะ?

ดื่มเหล้ามานานหลายปี เป็นครั้งแรกที่ฉีหยางเจอคู่แข่งที่สูสีกัน ตบโต๊ะอย่างแรง ตะโกนว่า “เอาอีก เอาอีก!”

เขายกถ้วยขึ้นมาแล้วคิดจะดื่ม

เนื่องจากดื่มเยอะเกินไป แม้แต่จะยกถ้วยก็ยกไม่ขึ้น

เสียงดังปัง เหล้าหกไปทั่วพื้น

เจียงชื่อยิ้ม “ได้ นี่ก็ถือว่านาย ‘ดื่ม’ แล้ว ฉันจะทำตามจนถึงที่สุด

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็ซดสามถ้วยลงท้อง

ครั้งนี้ทำให้ฉีหยางหยุดได้แล้ว เขาไม่คว่ำถ้วยเหล้าอย่างไม่ระวัง ก็ถือว่าอีกฝ่ายก็ได้ดื่มแล้ว

เหอะๆ การดื่มเหล้าระหว่างสองคนนั้นมันคนละระดับกันเลย

ฉีหยางยังอยากดื่ม ใจมีเหลือแต่แรงไม่พอ ล้มลงกับพื้นอย่างแรง นอนราบกับพื้น ปากพูดจามั่วซั่วจนฟังไม่เข้าใจ

ท่านทวดทนดูไม่ไหว โบกมือ ให้คนไปส่งฉีหยางออกไปชั่วคราว

หันหลังมา เธอพูดกับเจียงชื่อด้วยความซาบซึ้งใจว่า “หมอเทวดาเจียง คุณช่วยตระกูลฉีของเราไว้อีกแล้ว ที่ไม่ได้ทำร้ายลูกชายคนที่สองของฉัน แล้วยังช่วยลูกชายคนโตฉันอีกด้วย แก้ไขวิกฤตที่อาจเกิดขึ้นได้สำเร็จ ไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี ความกตัญญูและคำขอบคุณนับพันไม่เพียงพอต่อการตอบแทนน้ำใจอันยิ่งใหญ่ของคุณ"

เจียงชื่อกลับยิ้มอย่างเฉยเมย

“ท่านทวดอย่าเกรงใจไปเลย ผมหิวน้ำ อยากจะกินอะไรหน่อย”

“ถ้าคุณไม่รังเกียจ ก็กินดื่มได้เต็มที่เลย”

“เรื่องบุญคุณ ไม่ต้องพูดถึงอีก”

ท่านทวดรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง ทุกวันนี้มีคนหนุ่มอย่างเจียงชื่อ ที่ทั้งมีความสามารถและมีความกระตือรือร้น มีไม่มากแล้ว