บทที่ 315 ดีใจที่ได้แต่งงานกับคุณ

“มีอะไรเหรอ?” ติงเมิ่งเหยนถาม

“เมิ่งเหยน อีกหนึ่งชั่วโมงก็จะปีใหม่แล้ว ผมอยากพาคุณไปสถานที่หนึ่ง”

“หืม?”

ติงเมิ่งเหยนรู้สึกลังเล

นี่มันห้าทุ่มแล้ว ข้างนอกก็มืดมากด้วย มองไม่เห็นอะไรเลย

ดึกดื่นป่านนี้ยังเดินออกไปคงไม่ใช่เรื่องดีอะไร

แต่ติงฉี่ซานพูดว่า “แหม๋ ก็ไปสิ นานๆ ทีชื่อเอ๋อจะพาเธอออกไปเที่ยว เป็นวัยรุ่นวันๆ จะอยู่แต่ในบ้านได้ไง”

ติงเมิ่งเหยนไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว

นี่ยังเป็นพ่อแท้ๆ ของเธออยู่เหรอ?

ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังให้เธอออกไปข้างนอก ไม่กลัวเจอคนร้ายใช่ไหม?

เจียงชื่อพูด “มีผมอยู่ ไม่ต้องกลัวหรอกนะ ผมจะดูแลความปลอดภัยของคุณเอง”

ด้วยประโยคนี้ ติงเมิ่งเหยนก็ไว้วางใจได้ทันที เพราะจนถึงตอนนี้ เจียงชื่อได้ทำตามคำพูดทุกอย่างที่เขาเคยสัญญาไว้แล้ว

อีกอย่าง เธออยากรู้ด้วยว่าเจียงชื่อจะพาเธอไปไหน

“งั้น เราไปกันเถอะ”

ติงเมิ่งเหยนจับมือเจียงชื่อ ทั้งสองก็จับมือกันและกันแล้วเดินออกจากบ้าน เจียงชื่อเป็นคนขับรถให้เธอ และ 30 นาทีหลังจากนั้น ทั้งสองได้มาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่มีไฟเปิดสว่างอยู่ทุกที่

ณ สวนสาธารณะฮัวไห่

ที่นี่คือสถานที่ที่เจียงห้านเฟยพ่อผู้ให้กำเนิดเจียงชื่อชอบมากที่สุด

เจียงชื่อจับมือติงเมิ่งเหยนไว้ และทั้งสองก็นั่งลงบนขั้นบันไดหิน

สวนสาธารณะนี่ได้รับความนิยมมาก ถึงแม้จะเป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว แต่ยังมีผู้คนจำนวนมากมาเดินเล่นผ่อนคลายที่นี่อยู่ โดยเฉพาะเป็นกลุ่มหนุ่มสาววัยรุ่น