บทที่ 318 เข้ามาให้หมด

เจี่ยจ้านออกคำสั่ง และลูกน้องของเขาก็ลงจากรถแล้วเข้ามายืนล้อมติงเมิ่งเหยนไว้เหมือนฝูงหมาป่าที่หิวโหย

ติงเมิ่งเหยนกลัวจนตัวสั่นและเข้ามาหลบอยู่หลังของเจียงชื่อ

ในขณะที่กลุ่มของหมอกแดงกำลังได้ใจนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงระฆังที่ดังสนั่นดังขึ้นจากในตัวเมือง

แก๊ง~~

แก๊ง~~

แก๊ง~~

เสียงที่ดังสนั่น คมชัด แสบแก้วหู ทำให้คนฟังแล้วรู้สึกตกใจมาก

กลุ่มของหมอกแดงหยุดลงและมองไปที่ยังทิศทางของเสียงระฆังนั้น

บอกลาสิ่งเก่า ต้อนรับสิ่งใหม่

ปีเก่าผ่านไป ปีใหม่มาถึงแล้ว

ทุกคนในโลกใบนี้อายุเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งปีแล้ว

เสียงดังสนั่นนี้ดังติดต่อกันถึงสิบสองครั้ง และทุกเสียงที่ดังขึ้นก็ได้กระทบกับใจคน

ไม่นานหลังจากนั้น เสียงระฆังปีใหม่ก็ได้หยุดลง

เจียงชื่อแหงนมองบนฟ้าอีกครั้ง จากนั้นถอนหายใจและพูดอย่างแผ่วเบาว่า “วันนี้ผมอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ผมไม่อยากลงมือทำร้ายใคร พวกคุณถือโอกาสนี้รีบกลับไปกันก่อนดีกว่า”

เป็นคำพูดที่ดูเรียบง่ายมาก

แน่นอนว่าไม่มีใครอยากรับฟังอยู่แล้ว

เจี่ยจ้านกุมท้องของเขาและหัวเราะออกมาดังๆ อีกครั้ง จากนั้นชี้ไปที่เจียงชื่อว่า “สติแตกไปแล้วเหรอ? แกไม่แหกตาดูบ้างเหรอว่าพวกเรามากันกี่คน? หรือว่า แกคนเดียวจะสู้กับพวกเรายี่สิบคนได้? แกคิดว่าแกเป็น......”

เขายังไม่ทันพูดจบ แต่ทันใดนั้นการสั่นสะเทือนของพื้นดินก็เกิดขึ้น ตามด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ต่างๆ

มันคือรถยนต์

ขบวนรถยนต์!

เจี่ยจ้านเงยหน้าและกวาดมองไปยังโดยรอบของสวนสาธารณะฮัวไห่ จากนั้นเขาเห็นรถยนต์สุดหรูมากมายขับเข้ามาจอดอยู่ตรงหน้าของสวนสาธารณะแห่งนี้ เป็นขบวนรถหรูที่ต่อแถวกันยาวจนไม่สามารถมองเห็นท้ายขบวนได้ ดูเหมือนว่าทั้งถนนนี้กลายเป็นพื้นที่ของพวกเขาไปแล้ว