บทที่ 344 ฝันไปเถอะ

ติงเมิ่งเหยนกระทืบเท้าด้วยความโกรธ เธอเกลียดใบหน้าที่เยาะเย้ยแบบนี้ที่สุด แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้จริงๆ

ถ้าหยางกวางซื้อรถคันนี้ไป เจียงชื่อก็ไม่ต้องเสียงเงินห้าสิบล้านแล้วไม่ใช่หรือ?

สำหรับเจียงชื่อแล้ว มันเป็นการเอาตัวรอดที่ดีที่สุดไม่ใช่หรือ?

เมื่อนึกถึงจุดนี้ติงเมิ่งเหยนตัดสินใจปล่อยมันไป เธอยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อให้ทุกอย่างมันดีขึ้น

แต่เธอกลับลืมไปว่าสามีของเธอนั้นเป็นคนที่ไม่สามารถปล่อยให้ทรายเข้าตาได้แม้แต่เม็ดเดียว

ถ้าเจียงชื่อตัดสินใจไปแล้ว เขาต้องทำมันให้ได้อย่างแน่นอน

เขาพูดอย่างเฉียบขาดว่า "มาก่อนได้ก่อน รถที่เราเลือกก่อน เรามีสิทธิ์ซื้อก่อน"

ผู้จัดการถึงกับหัวเราะออกมา

"ทำไม รถคันนี้จะขายให้ใครคุณมีสิทธิ์มายุ่งด้วยเหรอ?"

"คุณคิดว่าคุณเป็นใครครับ?"

"ผมจะบอกให้นะ ทุกเรื่องในนี้ขึ้นอยู่กับผมคนเดียว ผมบอกว่ารถคันนี้จะขายให้กับคุณหยาง มันก็ต้องขายให้คุณหยางคนเดียว คุณใหญ่มาจากไหน? ถึงกล้ามาแสดงความคิดเห็นต่อหน้าผม?"

เป็นคำพูดที่น่าเกลียดจริงๆ

ติงเมิ่งเหยนดึงชายเสื้อของเจียงชื่อ "ช่างมันเถอะ เรากลับกันเถอะนะ"

แต่เจียงชื่อยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาเพียงแค่ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเกตของเขาแล้วหยิบหยกแขวนสีเขียวมรกตออกมาชิ้นหนึ่ง

จากนั้นเขาควงหยกแขวนนี้ต่อหน้าผู้จัดการร้าน

"ไม่ทราบว่าตอนนี้ผมมีสิทธิ์ซื้อรถคันนี้ก่อนแล้วหรือยังนะ?"

"นี่มัน......"

ในฐานะผู้จัดการสาขาของเขตเจียงหนาน เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าหยกแขวนนี้หมายถึงอะไร?