บทที่ 350 ความสิ้นหวัง

ประตูเหล็กของโกดังโรงงานเปิดออก

เจียงชื่อเดินเข้าไปในโกดังเพียงลำพัง ชายฉกรรจ์เจ็ดถึงแปดคนนั่งถือดาบอันคมกริบอยู่บนท่อเหล็กที่วางซ้อนกันทั้งสองด้าน

คนเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือที่ถูกคัดเลือกออกมาจากกลุ่มลูกน้องที่ดีที่สุดของซุนหย่งเจิน

เจียงชื่อเดินอยู่ในพื้นที่กว้างใจกลางของพวกเขา และคนกลุ่มนั้นก็จ้องเขม็งไปที่เจียงชื่อเหมือนเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองกระต่ายตัวน้อย

หากเปลี่ยนเป็นคนธรรมดาทั่วไป อย่าว่าแต่เดินอยู่ในท่ามกลางชายฉกรรจ์กลุ่มนี้เลย แม้แต่ยืนอยู่กับพื้นยังต้องกลัวจนตัวสั่นและอาจจะเข่าอ่อนจนล้มลงกับพื้นเลยก็ได้

การที่สามารถทนรับกับสายตาอันเฉียบคมของคนเหล่านี้ได้ นั่นก็แสดงให้เห็นว่าเจียงชื่อก็ได้ผ่านอะไรมามากแล้ว

ในท้ายโกดังนั้นเป็นลิฟต์ขนของ

และบนลิฟต์ส่งของนั้นมีชายสวมแว่นลวดทองคนหนึ่งที่แต่งกายชุดสูทรองเท้าหนังยืนอยู่

เขาก็คือซีเหมินจุ้น

"เจียงชื่อ ไม่เจอกันนานเลยนะ"

เจียงชื่อไม่สนใจที่จะพูดคุยกับเขา และอยู่ในระยะห่างออกไปห้าเมตร เขาก็หยุดลง

ซีเหมินจุ้นดีดนิ้ว จากนั้นลูกน้องของเขากดปุ่มและลิฟต์ยกก็เลื่อนขึ้นไปประมาณเจ็บถึงแปดเมตร

ความสูงในระดับนี้ ต่อให้เป็นเจียงชื่อก็ไม่อาจเอื้อมถึงอยู่แล้ว

จากนั้นซีเหมินจุ้นหยิบกล่องไม้จากด้านหลังออกมาแล้วตบเบาๆ และพูดว่า "ผมคิดว่า คุณน่าจะมาที่นี่เพื่อสิ่งนี้นะ?"

กล่องนั้น เจียงชื่อรู้ทันทีว่าเป็นโกศ

เป็นเถ้ากระดูกของเจียงโม่!

ดวงตาของเจียงชื่อลุกเป็นไฟ เขาในตอนนี้ถูกกลืนกินด้วยความโกรธอย่างสมบูรณ์แล้ว

สองมือของเขาบีบกำปั้นแน่นๆ จนเสียงข้อต่อดังขึ้นอย่างไม่หยุด