บทที่ 390 ปฏิเสธทั้งหมด

ติงเฟิงเฉิงพูดตามเอกสารที่เตรียมไว้ ทุกอย่างสมเหตุสมผล เขาได้ให้เหตุผลที่เหมาะสมที่สุดในการแก้ไขโครงการนี้จนเสร็จ

แต่กวนจื้อฉวนปลายสายอีกด้านได้แต่พึมพำเบาๆ

ติงเฟิงเฉิงเต็มไปด้วยความมั่นใจและเชื่อว่าไม่มีปัญหาใดๆ เพราะตามคำพูดของเขาแล้ว เขาสามารถสร้างความประทับใจให้อีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นคือการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้มันมีผลประโยชน์ต่อคนในพื้นที่อีกด้วย เขาจึงนึกไม่ออกจริงๆ ว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธเขาอย่างไร

แต่ว่า เรื่องมันก็ยังขมขื่นอยู่เช่นเคย

กวนจื้อฉวนตอบสามคำสั้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีมากนัก

"ผมขอปฏิเสธ"

สีหน้าของติงเฟิงเฉิงเปลี่ยนไปทันที รอยยิ้มของเขาเหมือนถูกแช่แข็ง เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมีคำตอบเช่นนั้น

ปฏิเสธ?

เรื่งอะไร? นี่มันบ้าไปแล้วเหรอ?

ติงเฟิงเฉิงยังคงพยายามจะพูดต่อ แต่กวนจื้อฉวนตอบโดยตรงว่า "ผมบอกแล้วไงว่าผมขอปฏิเสธ คุณไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก แล้วก็ นอกจากคุณผู้หญิงติงเมิ่งเหยนแล้ว ผมจะไม่รับสายของคนอื่นๆ จากตระกูลติงของพวกคุณอีก เข้าใจไหม?"

"นี่ๆๆ มัน ประธานกวน คุณ......"

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ปลายสายกดวางสายทันที

ติงเฟิงเฉิงยืนอยู่กับที่อย่างทำตัวไม่ถูก มือยังถือโทรศัพท์ไว้และไม่รู้ควรพูดอะไรต่อ

ติงจ้งกับติงจื่อยวี่ก็ได้ยินคำพูดของกวนจื้อฉวนก่อนหน้านี้แล้ว พวกเขาต่างก็แปลกใจกันมาก กระทั่งสงสัยว่าโทรผิดสายหรือเปล่า?

"กวนจื้อฉวนกินยาลืมเขย่าขวดหรือเปล่านะ? หรือว่าสมองมีปัญหา ถึงได้ปฏิเสธข้อเสนอดีๆ ของเรา"

ติงจ้งพูด "ไม่ต้องสนใจมัน ขอแค่เจ้าบ้านเห็นด้วยมากกว่าครึ่งก็พอ โทรหาคนต่อไป"

"ครับ"

ติงเฟิงเฉิงกดเบอร์เข้าไปใหม่เพื่อโทรหาหมายเลขที่สอง

แต่สิ่งที่น่าอึดอัดใจก็เกิดขึ้นอีก

ติงเฟิงเฉิงยังไม่ทันได้พูด ปลายสายก็พูดตรงๆ ว่า "ในตระกูลติงน่ะ นอกติงเมิ่งเหยนแล้ว ห้ามคนอื่นโทรมารบกวนผม เข้าใจไหม?"

แคร่ก! ปลายสายวางสายใส่ทันที

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!