บทที่ 400 ไปซื้ออาหารมา

เจียงชื่อไม่ได้โกรธสำหรับคำขอที่ไร้เหตุผลนี้ แต่เขาถามกลับสั้นๆ สองคำว่า "เหตุผล?"

หยางจุนเทียนหัวเราะอย่างดูถูก "นักขับมืออาชีพอย่างพวกเราแข่งกันที่ฝีมือ ไม่ได้แค่กันที่สมรรถนะของรถ! ถ้าคุณขับรถดีๆ แบบนี้ เดี๋ยวคุณจะติดนิสัยเสียในการพึ่งพารถเกินไป แล้วคุณจะเปลี่ยนนิสัยนี้ยาก!"

"ฉะนั้น ผมต้องให้คุณเริ่มจากพื้นฐานก่อน เข้าใจไหม?"

แม้จะเป็นคำพูดที่ฟังหรูหราเกินเหตุ แต่ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่ามันก็มีเหตุผลเหมือนกัน

สำหรับเรื่องที่มีเหตุผลนั้นเจียงชื่อไม่เคยคัดค้านมาก่อน

"แล้วจะให้ผมขับคันไหนล่ะ?"

"เอิ่ม......"

หยางจุนเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และชี้ไปที่รถสปอร์ตสีเทาดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ที่ไกล

"คุณชอบรถเฟอร์รารี่ 458 ไม่ใช่เหรอ? รถคันนั้นใช่รุ่นเดียวกันเลย วันหลังคุณขับคันนั้นก็แล้วกันนะ"

ทุกคนรอบข้างต่างก็หัวเราะออกมา

เฟอร์รารี่ 458 เป็นผลิตภัณฑ์เมื่อหลายปีก่อน ไม่ว่าจะเป็นสมรรถนะที่ค่อนข้างล้าหลัง หรือเครื่องยนต์ก็เทียบไม่ได้กับรถยนต์ในสมัยนี้แล้ว

เช่นเดียวกับรถที่หลินเจียหรงมอบให้เจียงชื่อ แท้จริงแล้วพื้นฐานมาจากตัวถังเดียวกับรถรุ่น 458 คันนี้ แต่อะไหล่ทั้งหมดนั้นเป็นของใหม่ ดังนั้นจึงวิ่งได้เร็วมาก

ส่วนรถคันเก่านั้น ความเร็วคงไม่ต้องพูดถึง

ระบบขับเครื่องของมันไม่รู้ว่าด้อยกว่ารถรุ่นใหม่สักกี่เท่า

อันที่จริงรถคันนั้นเป็นรถที่หยางจุนเทียนเคยขับมาก่อน แต่เขาไม่ได้ใช้งานและถูกทิ้งให้ฝุ่นเกาะมาเป็นปีๆ แล้ว

แต่เจียงชื่อกลับไม่ได้บ่นสักคำ เขาขอกุญแจรถแล้วเดินไปที่รถ 458 คันนั้น จากนั้นใช้มือปัดฝุ่นออกแล้วพยักหน้าพูดว่า "รถคันนี้ใช้ได้เลยนะ"

ใช้ได้?

หยางจุนเทียนแทบจะบ้าตาย รถเน่าๆ แบบนี้ยังบอกว่าใช้ได้?

ดูเหมือนว่าเจียงชื่อเป็นกบในกะลาจริงๆ

"ถ้าคุณคิดว่ามันใช้ได้ มันก็ใช้ได้"

"จริงด้วยสิ น้ำมันรถใกล้หมดแล้วนะ คุณไปเติมหน่อยละกัน แล้วก็คืนนี้เราต้องรีบไปซ้อม คุณไปซื้อข้าวให้พวกเราด้วยล่ะ เข้าใจไหม?"

หยางจุนเทียนไม่ได้ใส่ใจคำพูดของหลินเจียหรงเลยแม้แต่นิด