บทที่ 414 ทำไมคุณไม่แตะต้องฉัน

เจียงชื่อค่อนข้างพูดไม่ออก ทำไมวงจรสมองของผู้หญิงคนนี้ถึงได้แปลกขนาดนี้

ทว่าติงเมิ่งเหยนยังคงมัวเมาอยู่ในโลกของตัวเอง ดวงตาของเธอเป็นสีแดง พูดด้วยเสียงสะอื้นว่า "ไม่แปลกใจเลยที่กลับมานานขนาดนี้คุณก็ยังไม่ทำ.... เจียงชื่อ เพราะคุณเอาพลังไปให้ผู้หญิงรวยๆ พวกนั้นหมดแล้วใช่ไหม"

"คุณทำให้ฉันผิดหวังมาก"

"บ้านเราต้องการเงิน แต่ไม่ต้องการเงินสกปรก!"

เธอชี้ไปที่เฟอร์รารีสองคันพร้อมกับพูดว่า "พวกนั้นคุณใช้ร่างกายแลกมาใช่ไหม คุณขับออกไปเดี๋ยวนี้เลย ฉันไม่อยากเห็นพวกมัน ขยะแขยง ขยะแขยงที่สุด!"

เจียงชื่อหน้าตาเหลอหลาทันที

ในฐานะเทพแห่งสงครามชูร่า เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่ามีปัญหาที่แก้ไขยาก

ภรรยาของตนตรงไหนก็ดีหมด แค่อารมณ์ร้อนเกินไป และวงจรสมองไม่ปกติ มักจะคิดเรื่องที่ตนไม่สามารถคิดไปถึงได้อยู่เสมอ

เขากระแอมไออย่างเก้อเขิน "เมิ่งเหยน ที่จริงคุณเข้าใจผิด เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด"

"เหอะเหอะ เรื่องถึงขั้นนี้แล้ว คุณยังจะโกหกฉันอีกเหรอ"

"ผมไม่ได้โกหกคุณจริงๆ"

"ดี คุณไม่ได้โกหกฉันงั้นเหรอ งั้นคุณอธิบายให้ฉันฟังหน่อย คุณเงินเดือนแปดพัน จะซื้อเฟอร์รารี่สองคันได้ยังไง ครั้งก่อนคุณบอกว่าคุณช่วยเหลือตัวแทนผู้บริหารในประเทศของเฟอร์รารี่คนหนึ่งใช่ไหม เสียใจด้วย ฉันไม่โง่ การช่วยชีวิตเขาสามารถให้รถสองคันมูลค่าหลายล้านได้เลยเหรอ ค่ารักษาพยาบาลแพงเกินไปไหม!"

เจียงชื่อถอนหายใจอย่างขมขื่น ดูเหมือนว่าเหตุผลนี้จะใช้ไม่ได้ผลแล้ว

หมดหนทาง เขาทำได้แค่เปิดเผยความจริงส่วนหนึ่งออกมา

"ก็ได้ ในเมื่อคุณถามแบบนี้ ผมก็ไม่อยากปิดบังคุณอีก"

"ที่จริงผมไม่อยากบอกกับคุณเลย กลัวว่าคุณรู้แล้วจะกังวล"

พูดอย่างนั้นแล้วเจียงชื่อก็สอดมือเข้าไปหยิบของชิ้นหนึ่งในแขนเสื้อออกมายื่นให้ติงเมิ่งเหยน

ติงเมิ่งเหยนรับมาอย่างงุนงง "นี่คืออะไร"

"สัญญา"

"สัญญาอะไร"