บทที่ 424 ชดใช้เงิน

ขณะที่พวกเขาออกจากโรงงาน พวกคนงานที่เห็นติงเมิ่งเหยนยังมีท่าทีที่ดู'ละโมบ'อยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นเจียงชื่อ พวกเขาก็ตกใจถอยกรูออกไปสามฟุตและไม่กล้าที่จะกระทำอะไรอีก

คราวนี้ เจียงชื่อได้ทำให้พวกเขาเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งว่าอะไรที่เรียกว่าความหวาดกลัว

ทั้งสองเดินออกไปอวดโฉม ในครั้งนี้ ไม่มีใครที่จะกล้าขึ้นมารนหาที่ตาย

ออกจากโรงงาน ขึ้นรถ

เจียงชื่อสตาร์ทเครื่องยนต์และขับออกไป

"ตอนนี้พวกเราจะไปไหนกัน?" ติงเมิ่งเหยนถาม

"กลับโรงแรมกันเถอะ"

หลงหยันหยวนก็ไม่ใช่ที่ที่ดีอะไร แม้ว่าเจียงชื่อนั้นจะเก่งกาจ แต่เพื่อความปลอดภัยแล้วก็ไม่ควรวิ่งไปอย่างตามใจหรือห้ามวิ่งไปอย่างตามใจอย่างเด็ดขาด

พักโรงแรมอย่างสบายใจ รอจนกว่าจะถึงช่วงเที่ยงของวันพรุ่งนี้ที่จะต้องไปรับสินค้า จากนั้นก็กลับบ้าน

หากทั้งหมดราบรื่นก็จะเป็นเช่นนี้

ติงเมิ่งเหยนถาม "เจียงชื่อ นายคิดว่าไอ้หนวดเซาจะให้สินค้าพวกเราตามที่ตกลงกันไหม?"

แม้ว่าจะเซ็นสัญญาไปแล้ว แต่คนอย่างไอ้หนวดเซาจะไปรู้ได้ยังไงว่าจะยอมทำตามสัญญาหรือเปล่า

หากเขาไม่ทำตามสัญญา ก็ต้องไปฟ้องร้องเขาอีก แค่คิดถึงสิ่งต่างๆ เหล่านี้ก็รู้สึกรำคาญขึ้นมาแล้ว

เจียงชื่อยิ้ม "ตอนนี้จะเก็บมาคิดมากก็ไม่มีประโยชน์หรอก ทั้งหมดนี้รอถึงพรุ่งนี้เที่ยงก็คงรู้คำตอบกัน หากเขาทำตามสัญญา ทุกคนก็จะได้ดีอกดีใจ แต่หากเขาไม่ทำตามคำมั่นสัญญาล่ะก็ ฉันสัญญาเลยว่าเขาจะต้องได้รับผลที่ตามมาอย่างแน่นอน"

สิ่งที่เขาพูดนั้นเกินจริงเล็กน้อย

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ไอ้หนวดเซานั้นอยู่ที่หลงหยันหยวนมานานหลายสิบปี เขาเปรียบเสมือนกับงูท้องถิ่นของที่นี่

วิ่งมาหาเขาถึงที่ แล้วยังบอกจะจัดการเขาอีกเหรอ

ไม่ได้มีไอ้หนวดเซาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อยสินะ

ติงเมิ่งเหยนรู้ดีว่าวิธีการของเจียงชื่อนั้นเก่งกาจ วันนี้เธอเองก็ได้เห็นด้านที่ดุร้ายของเจียงชื่อแล้ว 'เจตนาฆ่า'ของการต่อสู้ในเวสเตอร์แลนด์นั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะมีได้

แต่ไม่ว่าเจียงชื่อจะเก่งกาจมากเพียงใด เขาก็เป็นแค่คนคนหนึ่งเท่านั้น