บทที่ 426 เจ้าแห่งสมุนไพร

ชายวัยกลางคนเองก็ไม่เข้าใจในคำแนะนำของเจียงชื่อเช่นกัน "คุณครับ ผมคิดว่าโสมที่อยู่ในมือของคุณนั้นไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่เลย"

เจียงชื่อหยิบ พร้อมกับเดินถือโสมไปคุยกับเถ้าแก่เจ้าของร้าน "เถ้าแก่ งั้นคุณก็เมตตากรุณายกให้เขาไปทั้งสองต้นเลยสิครับ?"

เถ้าแก่เจ้าของร้านอึ้ง จากนั้นพยักหน้า

"นายนี่ได้คืบจะเอาศอกจริงเชียว แต่ไม่เป็นไร ฉันเป็นคนใหญ่โตใจกว้างขวาง"

"สิ่งที่พวกนายทั้งสองคนได้เลือกไปก็เอาไปให้หมดเลยนั่นแหละ!"

อันที่อยู่ข้างหน้าร้านราคาห้าหมื่นหยวน ส่วนต้นที่เจียงชื่อเลือกนั้น ราคาไม่น่าจะถึงห้าสิบหยวนด้วยซ้ำ เถ้าแก่เจ้าของร้านจึงไม่ได้รู้สึกเจ็บแสบแต่อย่างใด ให้ความรู้สึกเหมือนแจกขยะให้

ขอเพียงแค่ขับไสให้พวกเขาไปซะ อย่าพูดว่าแค่'ขยะ'ชิ้นเดียวเลย ต่อให้เอาไปทั้งหมดก็ยังได้

การเลือกเสร็จสิ้นแล้ว

เถ้าแก่เจ้าของร้านสั่งให้คนงานไปห่อโสมทั้งสองนี้

ในเวลานี้เอง มีชายชราคนหนึ่งเดินผ่านเข้ามา เขาสวมชุดกี่เพ้าสีฟ้า สวมแว่นทรงกลม มีท่าทางที่ดูอ่อนโยน

คนที่รู้จักเขาจะทราบดีว่าเขาคือผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงในด้านยาสมุนไพร--หูเจิ้งชิง

เขาจะเดินไปรอบๆ ร้านสมุนไพรเหล่านี้เพื่อดูว่าร้านไหนที่รับซื้อสินค้าที่ดีมา จากนั้นก็จะแลกเปลี่ยนสินค้าในราคาที่ต่ำลง

เมื่อสักครู่ เขาเฝ้าดูเรื่องครึกครื้นนี้อยู่และไม่ได้เอาจริงเอาจังอะไรนัก

แต่เมื่อเห็นเจียงชื่อเลือกหยิบโสมออกมา ดวงตาทั้งสองก็สว่างไสว รู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติเล็กน้อย

เมื่อเขายิ่งมองไปที่ต้นโสม'ขยะ'นั่น มันก็ยิ่งดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่าง เขาทนไม่ได้อีกต่อไปจึงเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับพูดอย่างกระตือรือร้นว่า "ทุกท่าน ช่วยแสดงโสมต้นนี้ให้ฉันดูหน่อยจะได้ไหม?"

เถ้าแก่เจ้าของร้านคุ้นเคยกับหูเจิ้งชิงเป็นอย่างดีและรู้ว่าเขาเป็นปรมาจารย์ในด้านนี้

"โอ้ ปรมาจารย์หูอยากดูงั้นเหรอ?งั้นเชิญดูได้เลย"

ในตอนแรก เถ้าแก่เจ้าของร้านนั้นคิดว่าหูเจิ้งชิงนั้นต้องการจะมายลโฉมโสมที่มีราคา'9999999' แต่สิ่งที่น่าอึดอัดก็คือ หูเจิ้งชิงนั้นกลับหยิบ'ขยะ'อีกชิ้นขึ้นมาดู

เขาใช้มือปัดฝุ่นดิน หลังจากมองดูด้านใน'สินค้า'แล้วก็ต่างตกตะลึง

"นี่คือ?"

สีหน้าของหูเจิ้งชิงนั้นดูตกใจ เขาหยิบแว่นขยายขึ้นมา จากนั้นส่องมองไปที่โสมซ้ำแล้วซ้ำเล่า