บทที่ 43 คนใหญ่คนโต

บทที่ 43 คนใหญ่คนโต

ตัวแทนของบริษัทยักษ์ใหญ่นั่งลง บนใบหน้าของทุกคนต่างเขียนคำว่า 'หยิ่งยโส' สองคำนี้ไว้ เห็นได้ว่าในใจของพวกเขาดูถูกตระกูลติงตระกูลระดับสองเล็กๆ นี้

หลังจากทุกคนนั่งลงแล้ว ติงจ้งกระแอมเบาๆ เสียงหนึ่ง อยากจะเปิดปากแต่กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากที่ไหน

เพราะตั้งแต่แรกเริ่มเขาก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าคนใหญ่คนโตเหล่านี้จะมา ดังนั้นจึงไม่ได้เตรียมตัวว่าจะต้องพูดอะไร แอบเหลือบมองไปที่เจียงชื่อรอบหนึ่ง ในใจยิ่งเพิ่มความสงสัยขึ้นไปอีก

เจียงชื่อมีความสามารถอะไร ถึงได้เชิญคนเหล่านี้มาได้แล้ว?

กลับเป็นถังแหวนโม่เป็นผู้เริ่มถามขึ้น "ขออภัยที่ฉันต้องถามสักคำ วันนี้ทุกท่านทำไมถึงมาที่ตระกูลติงของพวกเราได้? "

พันคู่กล่าวอย่างเย็นชา "ไม่ใช่ว่าตระกูลติงของพวกนายเขียนจดหมายเชิญ เชิญให้พวกเรามาหรอกหรือ? ทำไม นายที่เป็นเจ้าบ้านกลับย้อนมาถามแขกเสียเล่า? "

ถังแหวนโม่ฟังแล้ว หัวเราะแหยๆ ใช้สายตาดูหมิ่นมองไปที่เจียงชื่อ

"เช่นนั้นก็พูดได้ว่า ทุกคนมุ่งมาทางเมิ่งเหยน แต่ไม่ได้มุ่งมาทางเจียงชื่อ? เหอะๆ เจียงชื่อ สุดท้ายนายก็อาศัยผู้หญิงคนหนึ่งถึงได้บรรลุเป้าหมาย อ่อนหัดจริงๆ "

คำพูดนี้เป็นการต่อว่าเจียงชื่อ แต่เหล่าประธานกรรมการได้ฟังเข้าหูแล้วกลับรู้สึกไม่สบายอย่างมาก มีความรู้สึกว่าชี้ต้นหม่อนด่าต้นไหม

พันคู่ใช้สายตาเย็นชามองถังแหวนโม่ "นายเป็นใคร? "

ถังแหวนโม่ตอบกลับอย่างเย่อหยิ่ง "รองผู้บัญชาการของเขตตะวันออก"

"รองผู้บัญชาการ? " พันคู่พูดอย่างดูถูก "ทรัพยากรโลจิสติกส์เขตตะวันออกของพวกนายมีครึ่งหนึ่งที่เป็นบริษัทของพวกเราเสนอให้ ต่อให้ผู้บัญชาการของพวกนายมาแล้วก็ยังต้องเกรงใจต่อฉัน นายจะมาแสดงท่าทางอะไรต่อหน้าฉันกัน? "

ถังแหวนโม่สีหน้าพลันไม่น่ามอง ต่อหน้าพันคู่ เขาไม่มีค่าพอให้พูดถึง

เดิมที่เขาคิดจะเยาะเย้ยเจียงชื่อสองสามประโยค คิดไม่ถึงว่ากลับไปล่วงเกินพันคู่เข้า คิดจะอธิบายสักสองประโยค แต่กลับถูกพันคู่เหยียดหยาม

พันคู่กวาดตาสำรวจทั่วทั้งในที่นี้ พูดอย่างเย็นชาว่า "การประชุมวันนี้ไม่น่าจะต้องใช้คนมากขนาดนี้มั้ง? คนที่ไม่เกี่ยวข้องอื่นๆ ก็ออกไปทั้งหมดเถอะ"

คนตระกูลติงมองกันและกัน ก้มหัวต่ำจากไปอย่างเชื่อฟัง

สุดท้าย ตระกูลติงเหลือเพียงติงจ้งและติงเมิ่งเหยน เจียงชื่อ ถังแหวนโม่พวกเขาไม่กี่คน

พันคู่ชี้ไปที่ถังแหวนโม่ "ไม่ได้ยินคำที่ฉันพูดหรือ? คนที่ไม่เกี่ยวข้องทั้งหมดออกไปให้ฉันซะ! "

ถังแหวนโม่สีหน้ายิ่งไม่น่ามอง เขาอยู่ที่ตระกูลติงคนเห็นคนต้อนรับ ยังไม่เคยพบกับการปฏิบัติเช่นนี้ แต่เขาก็ไม่กล้าจู้จี้กับพันคู่จริงๆ ลุกขึ้นยืนเดินไปทางด้านนอก

ติงเฟิงเฉิง ติงจื่อยวี่เมื่อเห็นว่าถังแหวนโม่ถูกไล่ไปแล้ว จึงรีบลุกขึ้นจากไป

ตอนผ่านข้างกายเจียงชื่อ ถังแหวนโม่ในใจไม่สบอารมณ์ เอาความโกรธทั้งหมดระบายใส่ไปที่เจียงชื่อ ตวาดใส่เขาว่า "ไม่ได้ยินคำพูดของประธานกรรมการพันหรือไง? ยังไม่ไสหัวออกมาให้ฉันอีก! "

เจียงชื่อยิ้มเย็น "เมื่อครู่ฉันดูจากภายนอกแล้วเพียงได้ยินประธานกรรมการพันให้นายไสหัวไปนะ? "

ถังแหวนโม่กัดฟันดังกรอด โกรธจนแทบอยากจะขึ้นไปต่อยเขาสักหมัด

ติงจ้งเห็นถังแหวนโม่โกรธจนแทบจะไม่ไหว รีบช่วยเขาพูดสองสามประโยค "เจียงชื่อ นายรีบออกไป ที่นี่ให้ฉันกับเมิ่งเหยนอยู่ต่อก็ได้แล้ว"

"อ้อ" เจียงชื่อลุกขึ้นยืน เตรียมที่จะออกไป ฉับพลันหันกลับมาพูดกับพันคู่ว่า "เช่นนั้นประธานกรรมการพัน เรื่องที่ดินที่หนานเฉิงฉันคิดว่าอีกไม่กี่วันค่อยพูดคุยกันเถอะ"

หืม?

พันคู่ชะงักไปครู่หนึ่ง มองไปที่เจียงชื่อสักหลายรอบ

คนที่สามารถรู้เรื่องนี้ได้มีแค่ไม่กี่คน อีกทั้งวันนี้ที่พันคู่มาที่นี่ที่สำคัญก็เพื่อเรื่องที่ดิน

เขาตระหนักได้ว่าเจียงชื่อไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน รีบเปิดปากพูดขึ้น "น้องชายท่านนี้ฉลาดปราดเปรื่อง มั่นคงน่าเชื่อถือ อยู่ต่อประชุมด้วยกันเถอะ"

อึก...

ถังแหวนโม่เกือบจะกระอักเลือด เจียงชื่อพูดในสิ่งที่ทำให้คนฟังไม่เข้าใจออกมาประโยคหนึ่ง ทำไมถึงได้ฉลาดปราดเปรื่อง มั่นคงน่าเชื่อถือเสียแล้ว? ไม่น่าเชื่อถือไปสักหน่อยไหม?