บทที่ 432 โรคแทรกซ้อนที่รักษายาก

หวงลี่เหยียนทั้งกังวลทั้งโมโห ไม่ง่ายเลยที่เชิญเจียงชื่อมาได้ ถ้าหากเขาถูกขับไล่ออกไปเช่นนี้ ถ้างั้นเขาคงรู้สึกผิดต่อเจียงชื่อ และยิ่งรู้สึกผิดต่อคุณพ่อ?

เขากังวลว่าเจียงชื่อจะโกรธ อยากจะช่วยเจียงชื่อโต้เถียงสักคำสองคำ

แต่เจียงชื่อกลับพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง "คุณกลัวว่าผมจะช่วยให้นายท่านหาย แย่งผลงานของคุณ และแบ่งเงินของคุณเหรอ?"

นี่......

สีหน้าของหวงหวาลู่ดูไม่ได้เลย

เรื่องแบบนี้ในใจทุกคนก็รู้ดี แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมา

ทุกคนต่างรู้อยู่แก่ใจก็พอ พูดออกมาก็ไม่น่าฟัง

แต่เจียงชื่อก็ยังขุดคุ้ยเรื่องที่ 'เปิดเผยไม่ได้'ออกมา ทำให้พวกเขาไม่สามารถปกปิดได้อีก

หวงหวาลู่ดุอย่างโกรธเคือง "พูดบ้าอะไร!"

เจียงชื่อพูดเบา ๆ "ถ้าคุณไม่กังวลเกี่ยวกับการแบ่งเงิน งั้นทำไมคุณยอมเห็นนายท่านตาย แต่ก็ไม่ยอมให้ผมรักษาเขาให้หายล่ะ"

คำพูดนี้ทำให้หวงหวาลู่พูดไม่ออก

เขาชี้ไปที่หน้าของเจียงชื่อ "คุณถือเป็นตัวอะไร? ถ้าหากคุณรักษาพ่อผมตายจะทำยังไง?"

ในเวลานี้ หวงลี่เหยียนยืนขึ้นและสนับสนุนเจียงชื่อ

"ถ้าหากเจียงชื่อไม่สามารถรักษาให้หายได้ ผมจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้อีก"

"ผมจะไม่เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลหวงอีกต่อไป"

"พวกคุณจะแบ่งเงินได้ตามต้องการ ผมจะไม่เอาแม้แต่บาทเดียว"

หวงหวาลู่เริ่มสนใจ และสายตาของคนอื่นๆ ต่างก็เป็นประกาย มีคนแบ่งเงินน้อยลงคนหนึ่ง แน่นอนเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องการที่จะเห็น

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นคุณก็ไปรักษาดูเถอะ"

หวงหวาลู่เลี่ยงทางให้เจียงชื่อ

เจียงชื่อและคนอื่นๆ เดินไปที่บันไดอย่างราบรื่น และเดินตรงไปที่ห้องของนายท่าน

หวงหวาลู่หัวเราะเยาะอยู่ด้านหลัง

รักษาโรคนายท่านให้หาย? เหอๆ อย่าล้อเล่นเลย