บทที่ 434 ไสหัวออกไป!

เจียงชื่อแทบไม่สนใจทำเป็นไม่ได้ยินจดจ่อกับการใช้เข็ม เพื่อให้มั่นใจว่าเข็มแต่ละอันได้ดึงชี่ไปยังตำแหน่งที่ถูกต้องที่สุด

"พวกเราไป"

หวงหวาลู่นำพาผู้คนออกไปและคนทั้งกลุ่มก็ออกไปรออยู่ที่ห้องโถงชั้นหนึ่ง

มีคนขึ้นมาพูดว่า "พี่ใหญ่ พี่ว่าคนที่เสี่ยวเหยียนเชิญมา คงไม่รักษาโรคของคุณพ่อให้หายได้จริงๆ นะ?"

หวงหวาลู่ยิ้มอย่างเย็นชา "คุณคิดว่าเป็นไปได้ไหม? พวกเราเชิญหมอที่มีชื่อเสียงมากี่คนยังไม่สามารถรักษาให้หายได้ แม้แต่แพทย์ต่างประเทศก็ไม่รู้ว่าเชิญมาแล้วกี่คน แต่ก็รักษาไม่หาย คนเขาก็บอกแล้วอาการของพ่อต้องเสริมพลังแก่นแท้ปริมาณมาก ถึงแม้จะเป็นโสมร้อยปีบำรุงก็ไม่หาย มันไม่ใช่ปัญหาของทักษะทางการแพทย์อีกต่อไป วัตถุดิบยายิ่งสำคัญกว่า"

"ดังนั้น พวกเรามีอะไรต้องกังวลอีก?"

"ตอนนี้คุณไปหาคนมาเยอะๆ หลังจากหนึ่งชั่วโมง จัดการสั่งสอนไอ้เด็กนั่นได้ลิ้มรสความทุกข์ทรมานบ้าง"

ชายคนนั้นพยักหน้า หันหลังเดินไปหาคน

ผ่านไปไม่นาน นักอันธพาลกลุ่มใหญ่ก็เข้ามาในห้องโถง

หวงหาลู่มองดูนาฬิกาอย่างเงียบๆ หลังจากรออย่างอดทนเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง เขาตบต้นขาแล้วก็ลุกขึ้นยืน

"ไป ขึ้นไปคิดบัญชีกับไอ้เด็กคนนั้น!"

เขาพาคนกลุ่มใหญ่ขึ้นบันไดมาที่ห้องของคุณท่านหวงบนชั้นสอง เตะประตูเปิดออกทันที

"ไอ้สารเลว ถึงหนึ่งชั่วโมงแล้ว!"

"คุณบอกจะรักษาโรคของพ่อผม รักษาหายแล้วเหรอ?"

"เหอเหอ คุณคิดว่าคนในตระกูลหวงของพวกเราสามารถหลอกลวงได้ง่ายๆ เหรอ"

"ทุกคน ช่วยผม..."

ขณะที่หวงหวาลู่กำลังได้ใจ ก็มองเห็นชายชราที่นั่งอยู่บนเตียง ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนจะลืมตาอยู่!

เขาชะงัก แล้วมองอย่างละเอียดอีกครั้ง

ถูกต้อง คุณท่านหวงลืมตาอยู่จริงๆ ด้วย โรคของคุณท่านหวงถึงกับรักษาหายเป็นปกติแล้ว!

นี่ นี่ นี่ ...