บทที่ 454 แพ้แล้วพาล

เงื่อนไขทุกอย่างล้วนเป็นประโยชน์ต่อหยางจุนเทียน แต่ผลปรากฏว่ากลับทำให้คนตกตะลึงพรึงเพริด

อย่างไรเสียหยางจุนเทียนก็นึกไม่ถึง เถียนจีในฐานะนักแข่งรถมืออาชีพจะแพ้ให้กับผู้จัดการทีมรถคนหนึ่งได้ นี่คือความอัปยศอดสูเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว!

ประเด็นสำคัญสุดคือ เถียนจียังแพ้ราบคาบหลังจากที่หยางจุนเทียนสอนเขามาอีก

นี่หมายความว่าอะไร?

หมายความว่าความสามารถในการชี้นำของหยางจุนเทียนไม่ไหวเลย ทฤษฎีของเขาไม่เหมาะสมกับยุคสมัย

เขาในฐานะหัวหน้า รอบนี้ต้องทำให้สมาชิกในทีมดูถูกเป็นแน่ ตำแหน่งของเขาก็จะไม่มั่นคงอีกต่อไป

หยางจุนเทียนกัดฟันเสียงดังกรอดๆ เขาโทษทุกอย่างนี้ให้กับเจียงชื่อไปหมด ถ้าไม่ใช่เจียงชื่อ เขาคงไม่เดินมาถึงขั้นนี้หรอก ล้วนเป็นความผิดของเจียงชื่อ!

บนสนามแข่ง รถสองคันยังขับด้วยความว่องไว

แต่เถียนจีไม่มีความเป็นไปได้ว่าจะตามทันแล้ว ระยะห่างยิ่งวิ่งกลับยิ่งห่างไกล

แต่ละครั้งที่หลินเมิ่นหยุนเข้าโค้งต่างไม่เหมือนกันสักครั้ง จะปรับเปลี่ยนไปตามความเหมาะสมของสถานการณ์จริง ถึงแม้ว่าที่ทำยังไม่ได้สมบูรณ์แบบมาก แต่สำหรับคนที่เป็นมือใหม่คนหนึ่งนั้นถือว่าดีเพียงพอแล้ว

ถึงแม้ดูเหมือนว่าการเข้าโค้งของเธอยังดูแย่มาก แม้กระทั่งยังรู้สึกว่าช้าไปหน่อย แต่ทุกครั้งที่เธอเข้าโค้งล้วนสามารถดำเนินการควบคุมต่อเถียนจีได้แน่นอน

นี่ก็เพียงพอแล้ว

แข่งรถ ที่แข่งไม่ใช่ใครเร็วที่สุด แต่แข่งว่าใครเร็วกว่ากัน

ขอเพียงคุณไวยิ่งกว่าคู่แข่ง ต่อให้คุณไม่ใช่คนที่เร็วที่สุด คุณก็สามารถได้รับชัยชนะมา

แนวคิดอันนี้ หยางจุนเทียนไม่เคยยอมรับมาตลอด แต่ผ่านการแข่งขันในครั้งนี้ เขาถูกทฤษฎีที่ตนเองไม่ยอมรับโจมตีจนแพ้แล้ว บนหน้ารู้สึกเจ็บปวดอย่างเร่าร้อน

ไม่นาน หลินเมิ่นหยุนขับรถผ่านเส้นชัยไป ได้รับชัยชนะมาอย่างไม่กังวลสักนิดเดียว

เถียนจีจอดรถลงมาอยู่กลางทาง บนหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ความพ่ายแพ้ของเขา ไม่เพียงเป็นความแพ้ของเขาเอง ยิ่งเป็นความพ่ายแพ้ของหยางจุนเทียนด้วย ไม่รู้ว่าต่อไปนี้จะโดนหยางจุนเทียนจัดการอย่างไร ยิ่งคิดยิ่งหวาดกลัว

หลินเมิ่นหยุนจอดรถให้นิ่งสนิท ผลักประตูลงรถมา กระโดดโลดเต้นมาถึงตรงหน้าเจียงชื่อแล้ว