บทที่ 457 ไม่สนความขุ่นเคืองในอดีต

ครั้งนี้ เจียงชื่อเอ่ยปากขึ้นเอง

"หมอลู่"

"หือ?"

"ถ้านายเอาไม่อยู่ล่ะก็ มาหาฉันได้ ฉันรอนายอยู่ที่นี่"

ลู่ยี่หัวเราะแล้ว "มาหานาย? นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? ถึงได้มาสรรเสริญเยินยอตัวเอง เมาจริงๆ แล้ว"

ลู่ยี่เป็นอัจฉริยะที่โดดเด่น มาอยู่ในฐานะแพทย์ประจำบ้านตั้งแต่อายุยังน้อย ย่อมมีด้านที่หยิ่งยโสเป็นธรรมดา

เขาที่ภาคภูมิใจในตนเอง จะไปขอร้องให้'คนนอกวิชาชีพ"มาช่วยเหลือได้อย่างไรกัน

ลู่ยี่หมุนตัวแล้วเดินไปข้างใน

เจียงชื่อกลับพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้คนรู้สึกสับสนอยู่ด้านหลัง "ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง หากคนไข้ได้รับการรักษาไม่ทันการณ์ เขาจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว"

ลู่ยี่ฟังแล้วแอบรู้สึกน่าตลกสิ้นดี

ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกต่อไป?

หึๆ ว่าตามการคำนวณของลู่ยี่ ตอนนี้เถียนจีน่าจะฟื้นตั้งนานแล้ว นอกจากอ่อนเพลียนิดหน่อย น่าจะไม่มีผลกระทบอะไรมากเกินไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นเพียงบาดแผลเปิดที่ฉีกขาด เลยหมดสติไปเท่านั้น มีอะไรให้ต้องตกอกตกใจกัน?

ดังนั้นเดิมทีเขาจึงไม่ได้เอาคำพูดของเจียงชื่อมาใส่ใจ

แต่ทว่าตอนที่เขาพึ่งกลับมาถึงโรงพยาบาล หยางจุนเทียนกำลังเข้ามาพูดจาอย่างรีบร้อน "หมอลู่ ท่านไม่ได้บอกว่าห้านาทีคนก็ฟื้นขึ้นมาแล้วเหรอ? ทำไมครึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้ว เพื่อนของผมเขาถึงยังนอนนิ่งไม่ฟื้นเลยล่ะ?"

"มีเรื่องนี้ด้วย?"

ลู่ยี่ขมวดคิ้วแล้ว รีบตามไปที่ห้องคนไข้ด้วยกันแล้ว

พอมาถึงหน้าเตียงคนไข้ ลู่ยี่รู้สึกได้อย่างว่องไวถึงสัญญาณชีพแต่ละอย่างของเถียนจีอ่อนแรงลงมาก ไม่เพียงแค่ไม่ฟื้นขึ้นมา ถ้าลดลงขนาดนี้ต่อไปอีก ใช้เวลาไม่นานเท่าไร คนไข้คงตายแน่!

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

"เป็นไปไม่ได้!"

ลู่ยี่ตกใจใหญ่สีหน้าเปลี่ยน รีบให้พยาบาลนำเถียนจีส่งเข้าห้องผ่าตัดอีกครั้งหนึ่ง หลังจากผ่านการตรวจดูอาการอย่างละเอียดแม่นยำ พบว่าสัญญาณชีพของเถียนจีนับวันยิ่งอ่อนลง

ปัญหาคือนอกจากบาดแผลที่หน้าผาก เหมือนว่าไม่มีข้อบกพร่องจุดอื่นเลย