บทที่ 482 ออกมาตัวต่อตัว

ถึงจะไม่พอใจแล้วทำอะไรได้? สู้ไม่ไหวก็คือไม่ไหวอยู่ดี นี่แหละที่เขาเรียกว่า 'ความสามารถที่ครอบคลุม'

ในขณะที่ข้าวหลามตัดสามหมดหนทาง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...... ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด......

ธนูเหลือบมองเขาแล้วพูดอย่างมั่นใจว่า "รับสาย"

รับสายหรือ？

ซินจื่อหมินถึงกับตกใจ "ให้เขารับไม่ได้นะ! เดี๋ยวคนร้ายตามมาช่วยอีกจะทำยังไง?"

เจียงชื่อยิ้มตอบว่า "ไม่ต้องห่วงครับ ไม่เป็นไรหรอก"

เขาดูออกว่าธนูในตอนนี้รู้สึกโกรธมาก ซึ่งธนูในอารมณ์แบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนจะสามารถรับมือได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเขาที่มีอาวุธธนูติดตัว ต่อให้เป็นเจียงชื่อเองยังไม่อาจรับมือได้อย่างเต็มร้อย

แล้วนับประสาอะไรกับคนอื่นล่ะ?

จากนั้นข้าวหลามตัดสามหยิบมือถือแล้วรับสายนั้น

และในสายนั้นก็มีเสียงวัยรุ่นคนหนึ่งพูดอย่างหงุดหงิดว่า

"น้องสาม ทางนั้นเป็นไงบ้าง?"

"พี่ใหญ่ ผมเกิดเรื่องแล้วครับ"

"ห๊ะ? เรื่องแค่นี้เองยังเอาไม่อยู่เหรอ? แล้วข้าเลี้ยงเองให้เปลืองข้าวสุกทำไม?"

"ไม่นะครับพี่ใหญ่ คือว่าฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งมาก ลูกน้องของผมก็โดนเล่นงานจนไม่เหลือแล้ว พี่ใหญ่ครับ พี่ใหญ่ต้องรีบให้ 'ท้าวจตุมหาราชา' มาช่วยแล้วนะครับ"

"ไอ้คนเหลือขอ! รอไปก่อน เดี๋ยวข้าไปหา"

จากนั้นสายก็ถูกตัดไป

ข้าวหลามตัดสามก็หัวเราะออกมาและเดินถอยหลังไปอย่างได้ใจ "ฮ่า ฮ่า อย่าโทษข้านะ พวกแกให้ข้ารับสายเอง"

"เดิมทีพวกแกยังมีโอกาสหนีไปได้ แต่ขอโทษทีนะ ตอนนี้อย่าหวังว่าจะมีใครหนีรอดไปได้อีก"

"รอสักพักพี่ใหญ่ของข้า พี่ซานเชียวก็มาถึงแล้ว!"

"ยังมีท้าวจตุมหาราชาผู้มีชื่อเสียงจากหนานเฉิงก็จะมาด้วยกัน ทุกคนล้วนเป็นอันธพาลที่มีอิทธิพลมาหลายปี ฝีมือของพวกเขาคือหนึ่งต่อร้อยทั้งนั้น"