บทที่ 498 กูไม่ตามแล้ว

สือเหวินปิ่งถึงกับตะลึงงันและหันกลับมาเพ่งมองเจียงชื่อ

"มึงแมร่งประสาทแดกเหรอวะ?"

"หกสิบล้าน? มึงมีเงินหกสิบล้านจริงเหรอ?!"

"มึงก็แค่อยากกวนกูไม่ใช่เหรอ? มึงรู้ไหม ถ้ากูไม่ตามราคามึงอีก มึงจะต้องจ่ายเงินหกสิบล้านเพื่อเอาเข็มเงินชุดนี้กลับบ้านนะ?"

"ถ้ามึงไม่จ่าย มึงจะถูกพวกเขาเอาไปเป็นทาสขององค์กรฟ้าน้ำตลอดชีวิต!"

เจียงชื่อตอบอย่างเฉยเมย "พูดจบยังครับ? ส่งเสียงรบกวนคนอื่นแบบนี้ เอาเวลามาคุยเรื่องจริงจังจะดีกว่าไหม? แล้วสรุปคุณจะตามหรือไม่ตาม?"

สือเหวินปิ่งทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ "มึงคิดว่าเสือทีไม่คำรามแล้วจะเป็นแมวงั้นเหรอ? มึงรู้จักเสือซ่อนเล็บไหม? วันนี้มึงจะได้เห็นความมั่งคั่งที่แท้จริงของตระกูลสือ! มึงเพิ่มราคาแล้วยังไง? มึงก่อกวนแล้วยังไง? ต่อหน้าความมั่งคั่งมหาศาลของตระกูลสือของกู ทุกสิ่งที่มึงทำมันก็แค่ไร้สาระทั้งนั้น"

จากนั้นเขายกมือขึ้นแล้วพูดตัวเลขอย่างมั่นใจว่า "ผมให้เจ็ดสิบล้าน"

คำเดียว เจ็บสิล้าน!

ตอนนี้ราคาของพวกเขาเพิ่มทีละสิบล้านแล้ว ไม่มีเศษ ไม่มีส่วน และทุกคนในงานต่างก็ตื่นเต้นกันหมด

แม้จะไม่มีส่วนร่วม แต่แค่ได้ยินตัวเลขที่พวกเขาเสนอก็สะใจมากพอแล้ว

สือเหวินปิ่งยิ้มถามว่า "ไอ้หนู ตอนนี้มึงรู้แล้วใช่ไหมว่าตระกูลสือของกู......"

"หนึ่งร้อยล้าน"

ก่อนที่สือเหวินปิ่งจะเห่อเหิมเสร็จ เจียงชื่อเพิ่มเข้าไปอีกสามสิบล้านและทำให้ราคากระโดดไปเป็นร้อยล้านทันที

สือเหวินปิ่งถึงกับถ้าซีด

ใครเขาจะเสนอราคาแบบนี้กัน?

เข็มเทพเปี่ยนเชวี่ยนั้นมีค่าก็จริง แต่ไม่แพงจนถึงร้อยล้านแน่นอน

ตอนนี้สือเหวินปิ่งอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถ้าเขาไม่ตามราคา ศักดิ์ศรีของเขาก็จะไม่เหลืออีก แต่ถ้าเขาตาม เจียงชื่อต้องเพิ่มราคาไปเรื่อย ๆ แน่ แล้วใครจะไปรู้ว่าเจียงชื่อมันจะเพิ่มราคาไปถึงไหน?

หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก สือเหวินปิ่งก็แสดงรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย

จากนั้นพูดว่า "ผมให้หนึ่งร้อยห้าสิบล้าน"