บทที่ 540 สู้คุณไม่ได้ แต่จะทำให้คุณเหนื่อยตาย

เสี่ยวเตี๋ยร้องไห้อย่างเจ็บปวดหัวใจ

นี่ก็คือเรื่องที่เธอช่วยสุ่ยชิงเหยาทำ วางยาลงในเครื่องดื่ม ทำให้เจียงชื่อสูญเสียความสามารถ

คนส่วนใหญ่ที่ได้ยินคำพูดนี้คงจะหมดหวังสุดขีด แต่เจียงชื่อกลับไม่รู้สึก

เขาถอนหายใจอย่างดูถูก เชื่อมั่นในการกระทำของตัวเอง และเติมไวน์ให้เต็มชามใหม่อีกครั้ง

"อ้อ? คุณบอกว่า คุณวางยาลงในไวน์?"

"แล้วทำไมตอนนี้ผมถึงไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อยล่ะ?"

ระหว่างที่พูด เจียงชื่อยังดื่มเยาะเย้ยจนหมดในอึกเดียว แล้วเทลงชามอีกหนึ่งถ้วย

คำพูดของเขาดึงดูดความสนใจของสุ่ยชิงเหยา

จริงสิ ตั้งแต่เมื่อครู่จนถึงตอนนี้ เจียงชื่อน่าจะดื่มได้สี่ห้าถ้วยแล้ว ทำไมไม่มีอะไรผิดแม้แต่นิดเดียว ยืนเป็นปกติ

กำลังฝืนอยู่เหรอ?

เป็นไปไม่ได้ ดูจากท่าทางสภาพจิตใจของเจียงชื่อแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะฝืน

แต่ ยานั้นรุนแรงมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะสามารถฝืน

อันที่จริงแล้วเขารู้ได้อย่างไร ในแง่ของทักษะทางการแพทย์ ความสามารถของเจียงชื่อพวกอันธพาลจะสามารถเทียบได้อย่างไร? ตั้งแต่เทไวน์วินาทีนั้น เจียงชื่อก็รู้ว่าในไวน์มีปัญหา

ดังนั้น เจียงชื่อระมัดระวังตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว เข็มเงินขจัดฤทธิ์ยาออกไปแล้ว ร่างกายถึงไม่ได้รับอันตรายใดๆ

ไม่มีใครฟังเข้าใจถึงเรื่องที่น่าแปลกใจเช่นนี้ แม้ว่าจะพูดออกไปก็ไม่มีใครฟังเข้าไป อีกทั้งเจียงชื่อก็ไม่ได้อธิบาย?

สุ่ยชิงเหยาสีหน้าดูงุนงง ไม่เข้าใจ

"หึ ถึงร่างกายนายไม่ได้เป็นอะไรแล้วยังไง?"

สุ่ยชิงเหยายื่นมือออกมา "ฆ่าเขา!"

ลูกน้องคนหนึ่งรีบวิ่งไปทันที แต่เหมือนมอดที่ต่อสู้กับไฟ สิ่งที่รอเขามีแต่ทางตายทางเดียว

เจียงชื่อไม่แม้แต่จะมองฝ่ายตรงข้าม หยิบขวดไวน์เปล่าทุบลงไปข้างล่าง ไม่เอียงไม่ขยับก็สามารถทุบไปที่หัวของคนพวกนั้นโดยตรง ทันใดนั้น ขวดแตกและคนก็ล้มลง

เจียงชื่อเหยียบไปที่ตัวคนนั้นและพูดเบาๆ ว่า "ความสามารถขององค์กรฟ้าน้ำของคุณเป็นแบบนี้เหรอ?"

"กำเริบเสิบสานให้น้อยหน่อย ทุกคนลงมือพร้อมกัน!"