บทที่ 543 ธนูกับสิงห์

สุ่ยชิงเหยามองเจียงชื่อผ่านทางหางตา คิดว่าคำพูดของตนจะทำให้เจียงชื่อโกรธและหวาดกลัว

ยิ่งอีกฝ่ายโกรธเขาก็ยิ่งมีความสุข

แต่สิ่งที่ทำให้สุ่ยชิงเหยาสับสนก็คือเจียงชื่อนิ่งไม่ไหวติง ราวกับว่าไม่ได้ยินอะไรเลย เอาแต่นั่งจิบเหล้าบนเก้าอี้ ทำหูทวนลมกับคำพูดของสุ่ยชิงเหยา!

เช่นนี้จึงยากที่จะคาดเดา

หลังจากที่คนคนหนึ่งพูดออกมา ปฏิกิริยาแบบไหนที่ทำให้คนที่พูดยอมรับไม่ได้มากที่สุด?

เห็นด้วยกับคุณ? ไม่ใช่

คัดค้านคุณ? ก็ไม่ใช่

มันคือการเงียบ ได้ยินก็ทำเป็นไม่ได้ยิน ดั่งคำพูดของคุณเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ฟิ้ว เหมือนลมพัดผ่านไป

ปฏิกิริยาของเจียงชื่อทำให้สุ่ยชิงเหยาโกรธจนแทบจะระเบิด

เขาตวาดใส่เจียงชื่อ "เฮ้ คุณได้ยินที่ผมพูดไหม? ผมส่งคนไปจัดการกับแฟนสาวของคุณแล้ว! ต่อให้คุณพาคนไปเดี๋ยวนี้ก็สายเกินไปแล้ว คุณไม่มีท่าทีโต้ตอบหน่อยหรือ?"

เจียงชื่อแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เอาแต่กินกับแกล้มดื่มเหล้าต่อไป

"เจียงชื่อ! คุณพูดอะไรหน่อยสิ!"

"อุดปากเขาซะ"

ทันใดนั้นก็มีคนเอาผ้าขนหนูมาอุดปากสุ่ยชิงเหยา เขาไม่สามารถพูดอะไรได้เลย

เสี่ยวเตี๋ยที่อยู่ข้างกายถามอย่างเป็นกังวลว่า "เจียงชื่อ คุณจะไม่ทำอะไรจริงหรือ?"

เจียงชื่อพูดอย่างเรียบเฉย "ทุกอย่างอยู่ในกำมือแล้ว คุณต้องพักผ่อนสงบสติอารมณ์ ที่เหลือผมจะจัดการเอง"

เสี่ยวเตี๋ยไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเท่าในเวลานี้มาก่อน

เจียงชื่อให้ความรู้สึกแข็งแกร่งอย่างที่นางไม่เคยมีมาก่อน นางเป็นเหมือนลูกแกะที่น่าสงสาร วิ่งเพ่นพ่านในทุ่งรกร้างที่เต็มไปด้วยหมาป่า ในที่สุดก็ได้รับการปกป้องจากราชาสิงห์ผู้ยิ่งใหญ่

ความรู้สึกเช่นนี้วิเศษมาก แต่ก็จริงแท้เช่นกัน

…

ห้องโถงใหญ่ของโรงแรม

ทันใดนั้นประตูก็ถูกผลักเปิดออก ตามมาด้วยคนกลุ่มใหญ่ที่ดูเฉื่อยชา แต่ละคนเปลือยท่อนบน มีรอยสักตามร่างกาย ทุกคนถือขวานอยู่ในมือ