บทที่ 549 พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง

เจียงชื่อไม่สนใจเขา หันกลับมาพูดกับนักดับเพลิงว่า "ตอนนี้ถนนโล่งแล้ว พวกคุณรีบไปยังที่เกิดเหตุเพื่อช่วยดับไฟเถอะ"

"เอ่อ ครับ!"

นักดับเพลิงรีบขึ้นรถเตรียมพร้อมสตาร์ทเครื่องยนต์

แต่เซี่ยหยุนกลับยืนขวางอยู่กลางถนน กางแขนกางขาออกเป็นรูปไม้กางเขน ขวางทางรถดับเพลิงไว้

"ถ้าวันนี้เรื่องนี้ยังไม่คลี่คลาย ใครก็ไปไหนไม่ได้!"

"พวกแกต้องชดใช้รถให้ฉัน!"

เจียงชื่อมองเขาอย่างเย็นชา ก้าวพรวดพราดเข้ามาอยู่ตรงหน้า คว้าคอเสื้อของเขาแล้วจับพาดลงบนรั้วกั้น เหมือนผู้ใหญ่ที่ลากเด็กมา 'รังแก' ตามใจชอบ

สถานการณ์ไฟไหม้คับขัน เจ้าหน้าที่ดับเพลิงไม่มีเวลามาสนใจ พลันเหยียบคันเร่งออกจากพื้นที่ มุ่งหน้าไปยังสวนป่าเพื่อดับไฟ

จนกระทั่งรถดับเพลิงไกลออกไป เจียงชื่อจึงปล่อยมือ

เซี่ยหยุนนอนหอบหายใจกับพื้น ชี้ไปที่เจียงชื่อแล้วพูดว่า "แกจบเห่แน่ ชีวิตนี้แกอย่าหวังจะอยู่เป็นสุขเลย ไม่ใช่แค่แกเท่านั้น ครอบครัวโคตรเหง้าของแกก็จบเห่ด้วย!"

เจียงชื่อมองมาที่เขา "ผมน่ะเหรอจบเห่? จบเห่ยังไง?"

แฟนสาวพยุงเซี่ยหยุนให้ลุกขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วพูดว่า "พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของฉันเป็นกัปตันตำรวจ ในเขตเจียงหนาน ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับฉัน"

"แกไม่เพียงแต่โยนรถฉันทิ้ง แต่ยังลงไม้ลงมือกับฉันด้วย ฉันจะบอกให้แกรู้ว่าราคาที่ต้องจ่ายคืออะไร"

"แกคอยดู ฉันจะบอกให้พี่ชายของฉันมาฆ่าแกเดี๋ยวนี้!"

ตอนแรกเจียงชื่อคิดว่าจะไปจากที่นี่ แต่หลังจากได้ยินคำพูดของเขา ก็หยุดยืนอยู่กับที่

เขาอยากเห็นว่ากัปตันตำรวจเซี่ยเมิ่งจื้อจะว่าอย่างไรเมื่อเขามาถึง

โทรศัพท์โทรติดแล้ว

"เฮ้ พี่ชาย นายรีบมาที่นี่เร็ว น้องชายถูกคนทำร้าย!"

"ไอ้ลูกหมานั่นไม่ใช่แค่ตีฉัน แต่ยังโยนรถของฉันลงไปในแม่น้ำด้วย พี่ชาย นายต้องช่วยฉันจัดการนะ"

เซี่ยหยุนร้องไห้ฟูมฟายสะอึกสะอื้น