บทที่ 562 ทำมากแค่ไหน จะตายอย่างน่าเวทนามากขึ้นเท่านั้น

อีกด้านหนึ่ง เฉิงดันถิงประธานอี้โม่เอนเตอร์เทนเมนต์พูดว่า "นอกจากอี้โม่เอนเตอร์เทนเมนต์จะบริจาคเงิน ฉันแนะนำให้เชิญพวกดาราภาพยนตร์ นักร้อง ที่มีชื่อเสียง มาถ่ายหนังร่วมกันแบบการกุศล จากนั้นนำไปฉายในโรงภาพยนตร์ เงินจากการจำหน่ายตั๋วทั้งหมด นำไปบริจาคให้การฟื้นฟูสวนป่า"

ความคิดนี้ไม่เลว

ไม่เพียงแต่จะสามารถขยายกำลังของอี้โม่เอนเตอร์เทนเมนต์ หนำซ้ำยังสามารถช่วยเรื่องไฟไหม้ได้ด้วย

สิ่งสำคัญไปกว่านั้น ยังสามารถทำให้ผู้คนรู้สึกถึงหน้าที่และการมีส่วนร่วม แค่มาดูหนัง ก็สามารถช่วยเหลือผู้อื่นได้ เป็นสิ่งที่ดีมาก

แต่ปัญหาคือ......

เจียงชื่อพูดว่า "การถ่ายหนังเรื่องหนึ่ง เสียทั้งแรงและเวลา รอให้พวกเธอถ่ายจบ มันก็ไม่ทันการแล้วไม่ใช่หรือไง"

เฉิงดันถิงพูดว่า "เรื่องนี้นายวางใจเถอะ เดี๋ยวฉันกลับจะใช้พวกผู้กำกับ คนเขียนบทจำนวนมาก มาร่วมมือกัน จากนั้นจึงแยกย้ายกันไปถ่าย แล้วค่อยเอามาตัดต่อรวมกัน"

"ผลงานมันอาจจะไม่ค่อยดี แต่หนังเรื่องนี้เน้นรูปแบบมากกว่าเนื้อหา ได้เท่าไรเอาเท่านั้น"

เจียงชื่อพยักหน้า "ได้ งั้นเอาตามที่เธอว่าก็แล้วกัน"

หลังจากหารือกันเสร็จ ทุกคนแยกย้ายกันทำงาน

บริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่งนำสินค้าที่เป็นอุปกรณ์ฟื้นฟูรูปแบบใหม่วางตลาด ส่วนอี้โม่เอนเตอร์เทนเมนต์รีบดำเนินการเขียนบท และติดต่อดาราดังๆ มาแสดง

ทุกอย่างดำเนินการไปด้วยความกระตือรือร้น

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ คนทั้งเขตเจียงหนาน รู้ถึงการเคลื่อนไหวของบริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่งและอี้โม่เอนเตอร์เทนเมนต์อย่างรวดเร็ว ทุกคนล้วนยกย่องการกระทำของพวกเขา

ทว่าตอนนี้ มีคนไม่กี่คนกำลังไม่พอใจ

ในห้องประธานที่อาคารเทียนติ่งใจกลางเมือง

ประธานซุนหย่งเจินนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองการกระทำของบริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่งและอี้โม่เอนเตอร์เทนเมนต์ ด้วยความกลุ้มใจ

ซุนจ้ายเย้นก็นั่งดูข่าวอยู่บนโซฟา โดยไม่พูดอะไรออกมา

หลังจากเงียบอยู่นาน

ซุนหย่งเจินอดไม่ไหว จึงทุบโต๊ะอย่างโมโห "ไอ้เจียงชื่อ ทำเป็นคนดีงั้นเหรอ ทั้งบริจาคเงิน ทั้งวางจำหน่ายสินค้าและถ่ายหนังด้วย ให้ตายเถอะ มันคิดว่าตัวเองเป็นผู้กอบกู้โลกหรือไง"

ซุนจ้ายเย้นหัวเราะเบาๆ