บทที่ 57 กลับสู่ที่เก่า

บทที่ 57 กลับสู่ที่เก่า

ระหว่างทางกลับบ้าน ติงเมิ่งเหยน และเจียงชื่อเดินเคียงข้างกันทั้งสองคนมีบางอย่างที่จะพูด แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร

ในที่สุด ติงเมิ่งเหยนก็เริ่มพูดว่า: “เจียงชื่อ ขอแสดงความยินดีกับการขจัดหนี้ในครั้งนี้”

เจียงชื่อกล่าวด้วยความขอโทษอย่างมาก “ฉันขอโทษ เนื่องจากเรื่องหนี้ในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้ ทำให้คุณต้องทนทุกข์กับฉัน”

เรื่องมาถึงตอนนี้ความไม่พอใจและความเจ็บปวดทุกอย่างได้หายไปนานแล้ว

ติงเมิ่งเหยนเม้มปากของเธอ “หึ แน่นอนว่าเจ็บปวด อีกนิดเดียวฉันก็ ... “

เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก ติงเมิ่งเหยนก็กลืนมันลงไป

เธอไม่ต้องการบอกเจียงชื่อเกี่ยวกับเรื่องการนัดบอด มันมีแต่จะทำให้เจียงชื่อโกรธ และทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับติงฉี่ซานแย่ลง

เมื่อชำระหนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพูดถึงเรื่องพวกนั้นอีก

เจียงชื่อถามอย่างสงสัย “เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?”

ติงเมิ่งเหยนคร่ำครวญ “อีกนิดเดียวฉันก็ไม่ต้องการคุณ หาผู้ชายที่ร่ำรวยและมีอำนาจมาแต่งงานแล้ว”

คำพูดนี้ เป็นความจริงครึ่งหนึ่ง

เจียงชื่อไม่ได้โกรธ แต่กลับรู้สึกอบอุ่นในใจ

ด้วยเงื่อนไขของติงเมิ่งเหยน ถ้าหากเธออยากที่จะแต่งงานใหม่ เรื่องนี่ถ้าแพร่ออกไปแค่ไม่กี่นาทีคาดว่าจะมีผู้คนจำนวนมากเข้าแถวรอที่ประตู

ติงเมิ่งเหยนรอเจียงชื่อมาห้าปี แล้วยังซื่อสัตย์ต่อเขาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เต็มใจที่จะทนทุกข์กับเขา

จะหาผู้หญิงแบบนี้ได้จากที่ไหน?

เจียงชื่อแอบสาบานในใจ เขาจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปกป้องติงเมิ่งเหยน แม้ว่าเขาจะต้องสละชีวิตก็ตาม

“ใช่แล้ว ฉันยังมีเรื่องส่วนตัวที่ต้องทำ เมิ่งเหยนคุณกลับไปก่อนนะ”

“อ่อ งั้นฉันจะรอคุณกลับบ้านทานอาหารเย็น”

“ครับ”

หลังจากทั้งสองแยกจากกัน เจียงชื่อก็เรียกรถและรีบไปที่ร้านอาหารยวนยาง ถนนเจียเวยหมายเลข166

ทันทีที่เขาเข้าไป เฉิงไห่เจ้าของร้านอาหารก็เดินออกมาและพูดว่า "โอ้ คุณชายใหญ่ ทำไมวันนี้คุณว่างที่จะมานั่งที่นี่?”

เจียงชื่อคว้าข้อมือของเฉิงไห่ “ ลุงเฉิง ไป จะพาคุณไปที่แห่งหนึ่ง”

“ที่ไหน?”

“ไปแล้วก็จะรู้”

"เอ่อ งั้นรอฉันทำอาหารให้ลูกค้าก่อน ลูกค้าโต๊ะนั้นยังรออยู่”

“ไม่เกี่ยวกับเขา ตอนนี้มีเรื่องด่วนกว่า”

ภายใต้ความสามารถของเจียงชื่อ เฉิงไห่นั่งรถแท็กซี่และออกเดินทางไปยังจุดหมายที่ตั้งใจไว้

เฉิงไห่ยังคงสับสนในตอนแรก เจียงชื่อกำลังรีบพาเขาไปที่ไหน?

เมื่อเกือบถึงที่หมาย เฉิงไห่ก็ตะลึง

สถานที่ที่เจียงชื่อพาเขามา ก็คืออาคารสำนักงานของบริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่ง

เฉิงไห่ทำงานในอาคารนี้มาเกือบ 30 ปีเขา เป็นผู้มีประสบการณ์ระดับกระดูกสันหลังของบริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่ง และเติบโตมาพร้อมกับบริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่ง

แต่ตอนนี้สิ่งต่างๆไม่ใช่ บริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่งยังคงเป็นของบริษัทเทียนติ่ง ไม่ใช่ตระกูลเจียงอีกต่อไป

เมื่อรถหยุด ทั้งสองก็มาถึงประตู

เฉิงไห่ถอนหายใจและถามว่า “คุณชายใหญ่ คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?”

เจียงชื่อแสร้งทำเป็นมีลักลม ไม่พูดอะไร และนำเฉิงไห่เข้าไปด้านใน

“เฮ้ คุณชายใหญ่คุณกำลังทำอะไรอยู่”

“หยุดเถอะ คุณไม่สามารถเข้าไปได้”