บทที่ 600 ไม่มีส่วนของนาย

คำพูดหยาบคายแบบนี้ เมื่อมาพูดต่อหน้าคนอื่น มันเป็นคำดูถูกชัดๆ

เจียงชื่อไม่สนใจ เขาก้มหน้าทานอาหารต่อ นี่ยิ่งทำให้จงเถายิ่งดูถูกเข้าไปใหญ่

เขาล้วงนามบัตรยื่นให้ติงเมิ่งเหยน "นี่นามบัตรของฉัน เธอเก็บไว้สิ"

ติงเมิ่งเหยนยื่นมือไปรับนามบัตร มาวางไว้บนโต๊ะ

จงเถาพูดว่า "เมิ่งเหยน ฉันล่ะเห็นใจเธอจริงๆ คนสวยและเก่งแบบเธอ แต่งงานกับ......เฮ้อ! ตอนนี้ชีวิตเธอคงลำบากมากสินะ"

"เธอวางใจเถอะ มีฉันอยู่"

"ถึงตอนนี้ตำแหน่งของฉันจะไม่ได้ใหญ่โต แต่เงินเดือนก็แสนกว่า ถ้าเธอมีปัญหาอะไร รีบบอกฉันได้เลยนะ ฉันช่วยเธออย่างเต็มที่แน่นอน"

นี่มันเป็นคำพูดที่ไม่เหมาะสมแล้ว

ดูเหมือนจะเป็นคำพูดที่ดี แต่สามีของเธออยู่ที่นี่ พูดแบบนี้ต่อหน้าสามีของเธอ หมายความว่ายังไง

ผู้หญิงคนอื่นย่นปากไม่พอใจ

พวกเธออยากได้นามบัตรของจงเถา แต่ทำยังไงก็ไม่ได้ ติงเมิ่งเหยนไม่ต้องพูดอะไร จงเถาก็เป็นฝ่ายให้นามบัตรเอง นี่มันไม่ยุติธรรม

ติงเมิ่งเหยนยิ้ม ไม่พูดอะไร

จงเถามองติงเมิ่งเหยน เมื่อเห็นเธอไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก เขาจึงไม่พอใจ

รายรับกว่าแสนอย่างเขา เดินไปไหน มีแต่คนเกรงใจ ทำไมติงเมิ่งเหยนยังไม่สนใจเขา

เขาแสดงท่าทีต่อหน้าติงเมิ่งเหยนอีกครั้ง

จงเถาหัวเราะแล้วพูดว่า "งานเลี้ยงรุ่นวันนี้ ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา เรามาทานบัวลอยกันเถอะ!"

เขาปรบมือเรียก

ทันใดนั้น พนักงานจึงยกถ้วยบัวลอยเข้ามา และเสิร์ฟให้ทุกคน ยกเว้นเจียงชื่อ

ปริมาณของบัวลอยแต่ละถ้วยไม่ได้มาก ประมาณ 5-6 ลูกต่อถ้วย เป็นบัวลอยลูกเล็ก 2-3 ลูกต่อคำ