บทที่ 602 อึดอัดใจ

หลังจากวางสาย เจียงชื่อมองไปที่ผู้คนแล้วพูดเบาๆ ว่า "อีก 15 นาที หัวหน้าเชฟจะมาทำบัวลอยให้พวกเรากิน ทุกคนรอสักครู่นะ"

และอีกครั้งที่ทำให้ทุกคนต้องหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

15 นาที? ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ให้ตายสิ!

นัดหมายเชฟของเขา อย่าว่าแต่ 15 นาทีเลย แม้แต่ครึ่งเดือนยังนัดเขาไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เจียงชื่อยังเป็นแค่พนักงานทั่วไปเท่านั้น ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะขอพบคนอื่นด้วยซ้ำ

จงเถาพูดว่า "เฮ้ คุณจะเล่นละครเยอะไปไหม?"

เจียงชื่อยิ้มจางๆ และไม่ได้พูดอะไร

สิบห้านาทีต่อมา จะว่านานก็ไม่นานสักเท่าไหร่ ทุกคนยังนั่งอยู่กับที่แล้วเลื่อนดูข่าวในมือถือ จากนั้นได้ยินเสียงอุทานดังออกมาจากด้านนอกห้องอาหาร

มีคนตะโกนว่า "นั่นมันหัวหน้าเซฟของร้านหลงเฉิงไม่ใช่หรือ? ทำไมเขาถึงมาที่ภัตตาคารฉางชิงล่ะ?!"

เสียงตะโกนนี้ทำให้ทุกคนในห้องอาหารถึงกับตกใจ

ทุกคนรีบลุกจากที่นั่ง แม้แต่จงเถาก็นั่งไม่ติดและลุกขึ้นเพื่อออกไปดู

เจียงชื่อนั่งอยู่บนที่นั่ง จากนั้นตักกับฉันวมากินแล้วพูดกับติงเมิ่งเหยนว่า "คุณคงหิวแล้วสินะ? รอสักพัก เดี๋ยวบัวลอยก็เสร็จแล้ว"

ติงเมิ่งเหยนตอบอย่างตื่นเต้น "คุณเชิญเชฟของร้านหลงเฉิงมาจริงๆ เหรอ?"

"อื้ม"

"คุณทำได้ยังไงเนี่ย?"

เจียงชื่อยิ้มแล้วพูดลอย ๆ ว่า "เพราะว่าพ่อครัวของร้านหลงเฉิงเป็นเพื่อนสนิทกับเน่ร์เจิง พ่อครัวเน่ร์ของร้านอาหารยวนยาง แล้วผมก็เป็นเพื่อนสนิทกับพ่อครัวเน่ร์ด้วย ฉะนั้นพวกเราต่างก็รู้จักกันอยู่แล้ว ช่วยแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาหรอก"

ติงเมิ่งเหยนรู้สึกประหลาดใจ

จะดูถูกเจียงชื่อในสภาพแบบนี้ไม่ได้จริงๆ เพราะเพื่อนๆ ของเขาไม่ใช่คนธรรมดาเลยสักคน

จากนั้นเธอทำหน้าบึ้งและพูดว่า "คุณนะคุณ วันหลังเรียนรู้จากเพื่อนๆ คุณบ้างสิ จะเป็นลูกจ้างธรรมดาๆ ไปตลอดคงไม่ได้หรอกมั้ง?"

"ฮ่า ฮ่า ผมรู้แล้ว"

ทั้งสองพูดคุยกันอยู่สักพัก จากนั้นจงเถาและคนอื่นๆ ก็ทยอยกันกลับมานั่งในที่นั่งของตน