บทที่ 604 โทรศัพท์ของหมอเทวดา

จงเถาถามขึ้นอีกครั้ง "ได้ข่าวว่าหลังจากสามีเธอถูกทำร้ายร่างกายจนขาหัก ร่างกายของเขาทรุดโทรมจนไม่สามารถลุกจากเตียงไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นเขาคงหาเงินไม่ได้ ยังต้องให้เธอเลี้ยงเขาอีกล่ะสิ?"

เป็นคำพูดที่ไม่มีการอ้อมค้อมเลยจริงๆ

บรรยากาศดีๆ ในการรวมตัวของเพื่อนร่วมชั้น ได้กลายเป็นความตึงเครียดทันที

หยางจุนหรูในขณะนี้เป็นเหมือนนักโทษที่ถูกสอบสวนโดยฝ่ายตรงฉันม

เธอได้แต่ก้มหน้าและสองมือของเธอไม่รู้จะวางไว้ที่ไหนอีก

และในเวลานี้ ติงเมิ่งเหยนสังเกตเห็นตุ่มพองบนฝ่ามือของหยางจุนหรู! ต้องรู้ว่าหยางจุนหรูมีนิสัยที่ทะนุถนอมความงามของเธอมาตลอด เธอไม่เคยทำงานหนักเลยด้วยซ้ำ แล้วจะมีแผลในมือได้อย่างไร?

ซึ่งมันสามารถอธิบายได้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือหลังจากหลัวเฟิงขาหัก หยางจุนหรูต้องแบกภาระของครอบครัวคนเดียว

จงเถายังไม่รู้จักจบสิ้น และพูดประชดประชันว่า "จุนหรู ผมได้ยินมาว่าคุณแต่งงานมาสามปีแล้ว แต่ยังไม่มีลูกเหรอ?"

หยางจุนหรูพยักหน้า "พี่เฟิงยุ่งมาก"

"ยุ่งเหรอ? เหอะๆ แต่ผมว่าเขาไม่มีความสามารถในเรื่องแบบนั้นมากกว่านะ ใช่ไหม?" จงเถายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วพูดต่อ "ตอนนี้ขาก็หักแล้ว ถ้าอยากมีลูกคงได้แต่คิดแล้วล่ะ จุนหรู หรือว่าให้ผมช่วยคุณมีลูกสักคนไหม?"

"สารเลว!!!"

ผู้คนในห้องต่างก็ทนฟังไม่ได้แล้ว ติงเมิ่งเหยนก็ทุบโต๊ะและลุกยืนขึ้น

จงเถายังแสดงสีหน้าไม่แยแสและพูดอย่างร่าเริงว่า "ผมก็แค่ล้อเล่นน่า จะจริงจังขนาดนี้ทำไม?"

"อีกอย่าง พวกคุณทุกคนเข้าใจผมผิดแล้ว อันที่จริงผมตั้งใจจะพูดว่า ผมจะช่วยจุนหรูหาหมอดีๆ สักคนเพื่อรักษาหลัวเฟิงให้หาย พวกเขาจะได้มีลูกกันสักทีไม่ใช่เหรอ?"

แม้ว่าคำอธิบายนี้จะดูฝืดมาก แต่อย่างน้อยก็ทำให้บรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ดีขึ้น

ติงเมิ่งเหยนนั่งลงแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "แล้วคุณจะไปหาหมอที่ดีจากไหนล่ะ?"

จงเถายิ้มตอบ

"เมิ่งเหยน คุณจะดูถูกหัวหน้าห้องของคุณแล้วนะ"

"ผมไม่เหมือนสามีไร้น้ำยาของคุณหรอกจะบอกให้ มันก็แค่รู้จักพ่อครัวคนหนึ่ง แล้วขอร้องให้พ่อครัวมาช่วยทำบัวลอยให้กิน แล้วได้อะไร?"

"แต่ผมไม่เหมือนกันนะ"