บทที่ 647 รังไวเปอร์

ชื่อเสียงของรังไวเปอร์ดังในเขตเจียงหนานมานานแล้ว คนธรรมดาไม่กล้าแตะต้อง

งูพิษชนิดนี้ กัดคู่ต่อสู้ให้ตายได้ ก็สามารถกัดตนเองให้ตายได้เหมือนกัน จัดการที่ไหนไม่ดีแค่เล็กน้อย ผลลัพธ์ที่แลกมาคือความตาย

ดังนั้น ถ้าไม่มีความจำเป็นจริงๆ ธุรกิจทั่วไปไม่มีวันข้องแวะกับรังไวเปอร์

จูหยุนเฉียงก็เข้าใจหลักการข้อนี้เป็นอย่างดี

แต่ว่า หลังจากที่ได้เห็นความสามารถของลูกน้องเจียงชื่อ เขารู้ดีว่าตนยากที่จะเอาชนะเจียงชื่อได้ จึงทำได้เพียงหาตัวช่วยเท่านั้น

รังไวเปอร์ คือตัวช่วยที่ไม่เลว

ความเป็นจริง ที่รังไวเปอร์ยิ่งใหญ่ เป็นเพราะมาตรฐานการรับคนของพวกเขา

มีคนแค่สองประเภทเท่านั้นที่สามารถเป็นสมาชิกของรังไวเปอร์ได้

ประเภทที่หนึ่ง:ทำความผิดร้ายแรงแล้วออกมาจากคุก

ประเภทที่สอง:ทำความผิดร้ายแรง แต่กำลังหนีการจับกุม อยู่เหนือกฎหมาย

คนทั้งสองประเภทนี้เหี้ยมโหดมาก กล้าทำทุกอย่าง ไม่กลัวตาย ลงมือด้วยความเหี้ยมโหด

คนแบบนี้อยู่ด้วยกัน พลังแห่งความโหดร้ายแค่คิดก็รู้แล้ว ไม่แปลกที่รังไวเปอร์มีชื่อเสียงด้านลบแบบนี้

จูหยุนเฉียงมองขงกวางเจ๋อที่นั่งอยู่ทางด้านนู้น กลืนน้ำลาย ไม่กล้าพูดอีก แต่พยายามทำปากให้เหยียนไคเหวิน

เหยียนไคเหวินรู้ใจ พูดด้วยความระมัดระวัง: "พี่ใหญ่ขง คือ......"

ขงกวางเจ๋อเล่นเกมไปด้วยพร้อมกับพูด: "ไม่ต้องเกรงใจ เรียกฉันไอ้ขงก็พอแล้ว"

"เอ่อ ไอ้ขง ประธานจูของพวกเราติดต่อคุณมาที่นี่ เพราะอยากให้คุณช่วยจัดการคนคนหนึ่ง"

ขงกวางเจ๋อพูด: "พูดอะไรเปลืองน้ำลายจริงๆ เรียกฉันมาถ้าไม่ใช่เพราะจัดการคน แล้วจะเรียกมาให้คบผู้หญิงหรือไง? คนที่แม้แต่คนที่เหี้ยมโหดอย่างประธานจูยังไม่สามารถจัดการได้ ฉันสงสัยจริงๆ ใครกัน?"

ครั้งนี้จูหยุนเฉียงเป็นคนพูดเอง: "เจียงชื่อ!ประธานกรรมการบริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่ง"