บทที่ 653 เสือออกจากป่า ไปอยู่ตามพื้นบ้าน ถูกหมารังแก

บริษัทอสังหาริมทรัพย์หรงกวาง ณ ออฟฟิศท่านประธาน

ขงกวางเจ๋อนั่งอยู่บนโซฟา ทั้งร่างสั่นงันงก ไม่รู้ว่าเพราะกลัวหรือตื่นเต้น

บนเก้าอี้ จูหยุนเฉียงตบโต๊ะโดยไม่พอใจอย่างมาก แล้วต่อว่าอย่างโมโห "ขงกวางเจ๋อ นี่มันอะไรกัน รับเงินพันล้านของฉันไปแล้วทำงานได้แบบนี้งั้นเหรอ?"

ขงกวางเจ๋อกัดฟันพูด "มึงหุบปากเดี๋ยวนี้" กูเสียลูกน้องไปร้อยห้าสิบกว่าคน รังไวเปอร์จับกุมตัวไปหมด กูโกรธกว่ามึงอีก!

"เหอะๆ ฉันไม่สนว่าแกจะโกรธหรือไม่ ฉันแค่สนใจว่าเงินของฉันจะเสียไปฟรีๆ ไหม" จูหยุนเฉียงพูดอย่างไม่พอใจ "ผู้ช่วยคนนั้นของแกคงออกมาไม่ได้แน่นอน รังไวเปอร์ก็จะไม่มีอีกต่อไป งั้นแกคงไม่มีความสามารถจัดการกับเจียงชื่อแล้วใช่ไหม?"

ขงกวางเจ๋อเงยหน้ามองเขา "แกอยากพูดอะไร?"

"เหอะ ฉันอยากพูดอะไร แกยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?ไหนๆ แกก็จัดการเจียงชื่อไม่ได้ งั้นก็รีบคืนเงินเถอะ หนึ่งพันล้าน ห้ามน้อยแม้แต่แดงเดียว ไม่งั้น วันนี้อย่าคิดว่าจะเดินออกจากประตูใหญ่นี้ได้!"

ทันใดนั้น ก็มีบุรุษร่างกำยำที่มืออาวุธโหดเหี้ยมหลายคนพุ่งเข้ามา

เสือออกจากป่า ไปอยู่ตามพื้นบ้าน ถูกหมารังแก

ความโอ้อวดกำลังในการหน้านี้ของขงกวางเจ๋อ ใครก็ไม่เห็นในสายตา ต่อให้เป็นคนของรัฐบาลก็ยังเหยียดหยามได้

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน

รังไวเปอร์ของเขาถูกเจียงชื่อจับกุมจนหมด เขาในเวลานี้ก็คือตัวคนเดียวที่ไร้คนช่วยเหลือแล้ว ข้างกายเหลือแค่ลูกน้องสี่ห้าคน เขาในสถานการณ์แบบนี้อย่าว่าแต่จัดการกับเจียงชื่อเลย แม้กระทั่งจูหยุนเฉียงยังสามารถรังแกเขา

สถานการณ์ไม่เหมือนกันแล้ว ขงกวางเจ๋อจึงไม่ก้มหน้าไม่ได้

หนึ่งวันก่อนเขายังไม่เป็นแบบนี้

เจียงชื่อ ทุกอย่างมาเกิดจากเจียงชื่อ!

ขงกวางเจ๋อกัดฟันกรอดแล้วพูดว่า "แกวางใจเถอะ เงินของแกยังไม่ได้เสียเปล่าแม้แต่แดงเดียว ฉันจะไปฆ่าเจียงชื่อแน่นอน"

"เหอะๆ นี่มันเวลาไหนแล้วยังจะพูดโวโอ้อวดอีก ไม่ปัสสาวะออกมาส่องเงาตัวเองหน่อยเหรอ ดูจากสภาพตอนนี้ของแกที่เหมือนหมาไม่มีเจ้าของสิ ฉันสามารถจัดการกับแกได้ตลอดเวลาเลย"

ขงกวางเจ๋อกำหมัดแน่น "ฉันยังมีแผนอีกอัน ถึงแม้จะเหลือลูกน้องแค่สี่ห้าคน แต่ยังสามารถจัดการกับเจียงชื่อได้ จัดการกับทั้งบริษัทเทคโนโลยีจิ้นเมิ่งได้!"

ดูจากแววตาอันมอดไหม้ของขงกวางเจ๋อนั้น ไม่เหมือนเป็นคนที่พูดจาเรื่อยเปื่อย

จูหยุนเฉียงก็ค่อนข้างสั่นไหว จึงถามขึ้น "แกพูดจริงเหรอ?"