บทที่ 667 หนูน้อยที่ติดอยู่ในกรง

บนถนนลาดยางอันกว้างขวางแห่งหนึ่ง มีรถเก๋งธรรมดาๆ คันหนึ่งวิ่งอย่างรวดเร็วอยู่บนนั้น

กระจกรถถูกเปิดทิ้งไว้ เสื้อผ้าของชายชราถูกโยนออกมาจากหน้าต่าง คนที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับก็คือเหยียนไคเหวินที่หนีไปด้วยกลยุทธ์จักจั่นลอกคราบนั่นเอง!

ขณะผิวปาก เขาเพลิดเพลินกับความสดชื่นของสายลมบนใบหน้าของเขา

"ความรู้สึกนี้ช่างมหัศจรรย์จริงๆ "

" สุดท้ายฉันก็คือคนที่ฉลาดที่สุด ไอ้เจียงชื่อและจูหยุนเฉียง เจ้าหมูไง่ทั้งสองเอ๊ยค่อยๆ เล่นไปเถอะ กูไม่เล่นด้วยแล้วนะ"

"หลังจากที่ออกจากเมืองนี้ ฉันจะบินไปต่างประเทศทันที ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อยากหวังว่าจะสามารถจับตัวฉันได้ ฮ่าๆๆ"

ในเวลานี้ เขาอยู่ห่างจากนอกเมืองไม่ถึง 20 นาทีโดยรถยนต์

เขาไม่ได้เลือกสนามบินและสถานีรถไฟหรือสถานีขนส่งที่มีคนเยอะๆ แต่เลือกที่จะขับรถไปเอง เขาไม่ไปในเส้นทางที่มีคนเยอะแต่เลือกใช้เส้นทางที่มีคนน้อย เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ใครเห็นเขา

แม้จะระมัดระวังจนเกินไปหน่อย แต่ก็ต้องบอกว่าเคล็ดลับนี้ใช้ได้ผลดีทีเดียว

อีกสิบนาทีข้างหน้า หลังจากที่เขาออกไปถึงนอกเมือง เขาก็จะหมดความกังวลแล้ว

การออกจากเขตเจียงหนานนั้น เทียบเท่ากับการออกจากเขตอิทธิพลของเจียงชื่อ เขาไม่เชื่อว่าเจียงชื่อจะยังมีความสามารถตามเขาไปถึงนอกเมืองได้

ในขณะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มกับความสวยหรูนั้น เหยียนไคเหวินสังเกตเห็นว่ามีจุดตรวจชั่วคราวตั้งอยู่ข้างหน้าไม่ไกลอย่างงุ่มง่าม มีตำรวจจราจรกำลังตั้งด่านตรวจอาการเมาแล้วขับที่นั่น

"เชี่ย! น่ารำคาญจริงๆ"

เหยียนไคเหวินจอดรถและตำรวจจราจรก็ก้าวมาโค้งคำนับเขา " สวัสดีครับ โปรดแสดงบัตรประจำตัวและใบขับขี่ของท่านด้วยครับ"

"เอาไป"

ตำรวจจราจรรับมาดูและพูดกับคนรอบข้างอย่างเงียบๆ แล้วส่งมันคืนให้กับเหยียนไคเหวิน

"ขอโทษครับ คุณไปไม่ได้ ได้โปรดกลับไปเถอะ"

"ว่าไงนะ?"