บทที่ 684 เย็นชาและโง่เง่า?

ในจังหวะที่วางสายไปนั้น มุมปากของจูหยุนเฉียงก็ได้ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

"ฮึๆ คราวนี้ ฉันอยากรู้ว่าหยางจุนหรูจะมีชีวิตต่อไปยังไง?"

เหยียนไคเหวินถามไปด้วยความสงสัยว่า "ประธานจูครับ ไอ้ชีนั่นคือ?"

"เป็นคนที่มีแต่สาวสวยอยู่ในหัวโดยที่ไม่สนห่าเหวอะไรทั้งนั้น เพื่อให้ได้เสพสมกับสาวสวย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมายแค่ไหนมันก็ทำได้ทั้งนั้น"

" หยางจุนหรูนั้นหน้าตาใช่ได้ เชื่อว่ามันต้องพอใจอย่างแน่นอน"

"คนที่ไม่สนแม้แต่ชีวิตอย่างมัน ลงมือจะค่อนข้างโหดเหี้ยม เพื่อบรรลุเป้าหมาย มันก็ไม่สนวิธีการ ในบางมุมมันก็ดูน่ากลัวยิ่งกว่าพวก "มืออาชีพ" ซะอีก

เหยียนไคเหวินเริ่มดีใจตามแล้ว "งั้นก็แสดงว่า หยางจุนหรูคงไม่รอดแน่"

จูหยุนเฉียงยิ้มออกมาอย่างไม่ชอบใจ "ไม่ใช่แค่ไม่รอด แต่เธอจะไม่หลงเหลืออะไรเลยต่างหาก ไม่อยากให้กูแตะต้องนักใช่มั้ย? ได้ งั้นก็ให้สัตว์เดรัจฉานอย่างไอ้ชีเอาไปเล่นสนุกก็แล้วกัน!"

ภายในห้อง ชายสองคนกำลังหัวเราะชอบใจออกมาอย่างน่าสยดสยอง

เหตุการณ์ที่ร้ายแรงอย่างหนึ่ง กำลังจะมาเยือน

.........

หยางจุนหรูในตอนนี้ไม่รู้ตัวเลยว่ามีอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

เธออยู่ที่คลินิกจนเหนื่อยแล้ว วันนี้เธอจึงอาสาออกไปซื้อของกับหุ้นส่วนคนหนึ่ง เดินกลับมาพร้อมกับหิ้วของถุงเล็กถุงใหญ่ไว้ในมือ

ทั้งสองมีการพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เดินไปตามทางที่ผู้คนพลุกพล่าน

ดูแล้วไม่ได้อันตรายเลยสักนิด

แต่ใครจะไปคิด......

เดินไปเดินมา ก็ได้มีชายผมยาวปานกลางคนหนึ่งเดินสวนมา ใส่เสื้อกล้ามสั้นๆ มาถึงก็ชี้หน้าหยางจุนหรูแล้วตะคอกออกมาเสียงดัง "ดีนี่ เธอแอบออกมาลับหลังฉัน ก็เพราะอยากมาหาไอ้หมอนี่ใช่มั้ย? เอาเงินของฉันไปเลี้ยงดูไอ้แมงดานี่ เธอไม่รู้สึกผิดกับฉันบ้างเลยเหรอ?"

หยางจุนหรูกับหุ้นส่วนของคลินิกต่างก็อึ้งไป นี่มันอะไรกันเนี่ย?

"นี่พี่ชาย คุณจำผิดคนแล้วมั้งคะ?" หยางจุนหรูพูด

"หยางจุนหรู เธอไม่ต้องมาแสดงเลย!"

เสียงตะโกนนั่นทำให้หยางจุนหรูถึงกับงงไปเลย อีกฝ่ายนั้นสามารถเรียกชื่อของเธอออกมาได้อย่างถูกต้อง ดูแล้ว คนคนนี้น่าจะรู้จักเธอจริงๆ

แต่ไม่ว่าจะมองยังไง เธอก็จำเขาไม่ได้เลยสักนิด

ในตอนนั้นเอง ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็ทำตาประหลาดใจ แล้วพากันเดินหลบให้ไกลออกไป

อย่าคิดว่ามีคนอยู่เยอะ มีแต่พวกที่มุงดูทั้งนั้น คนที่กล้าเข้ามาช่วยจริงๆ กลับไม่มีแม้แต่คนเดียว

ชายผมยาวปานกลางเดินมาถึงก็จับข้อมือของหยางจุนหรูทันที "กลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้!"

แล้วหยางจุนหรูก็ได้รู้ตัวขึ้นมาทันที ว่าตัวเองน่าจะเจอกับพวกนักต้มตุ๋นเข้าซะแล้ว เธอจึงรีบตะโกนออกมาว่า "ปล่อยนะ ฉันไม่รู้จักคุณ หลีกไปเดี๋ยวนี้เลย!"

"เยี่ยม ปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่มั้ย? พออยู่กับไอ้แมงดาก็ลืมผัวของตัวเองไปแล้ว?"

ถึงคนอื่นจะไม่รู้ แต่คิดว่าหุ้นส่วนของคลินิกจะไม่รู้เลยเหรอ?

เขาเดินมาข้างหน้าแล้วผลักชายผมยาวปานกลางไปทีหนึ่ง "คุณเชื่อรึเปล่าว่าผมจะแจ้งตำรวจ?"

"หึ ใช้กำลังใช่มั้ย? เพื่อน กระทืบคนได้แล้ว!"

ไม่นาน ก็มีชายฉกรรจ์สี่คนปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วล้อมหยางจุนหรูกับหุ้นส่วนคนนั้นไว้ โดยไม่เปิดช่องว่างให้ทั้งคู่ได้หนีไปเลย

ชายฉกรรจ์สองคนมาถึงก็จับหุ้นส่วนคนนั้นกดไว้ โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้แจ้งตำรวจ

จากนั้น ชายผมยาวปานกลางกับชายฉกรรจ์อีกสองคนก็ได้เข้ามาล็อกแขนล็อกขาของหยางจุนหรู แล้วหิ้วเธอไปยังรถตู้ที่จอดอยู่ข้างทาง

หยางจุนหรูทั้งขัดขืนทั้งตะโกน

"ปล่อยฉันนะ ฉันไม่รู้จักแก ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

เมื่อเธอตะโกนออกมาอย่างน่าสลดใจขนาดนี้ ในที่สุดก็มีพลเมืองดีที่ทนฟังไม่ได้ เดินเข้ามาแล้วตักเตือนอย่างโมโหว่า "นี่พวกแกคิดจะทำอะไร?"

ในตอนนั้นเองชายผมยาวปานกลางไม่เพียงแต่ไม่โมโห แต่เขากลับร้องไห้ออกมา