บทที่ 700 ล้มบอล

"ได้ครับ ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้ผมจะไปให้ตรงเวลาแน่นอนครับ"

"ขอบคุณครับ!"

หลังจากวางสาย เจียงชื่อก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจอย่างน้อยก็มีเรื่องที่ทำให้อารมณ์ดีได้เรื่องหนึ่งแล้ว

อีกฟากของโทรศัพท์ หลัวเฟิงเองก็รู้สึกพอใจมาก ตั้งแต่วันที่ขาของเขาหัก เขาก็คิดว่าตัวเองคงไม่มีวันได้กลับไปเป็นหัวหน้าโค้ชได้อีกแล้ว

หนึ่งคือชื่อเสียงป่นปี้ไปแล้ว สองคือขาหัก

ใครจะไปคิด ว่าเขาจะสามารถฟื้นฟูขึ้นได้อย่างมหัศจรรย์ ในเวลาสั้นๆ แค่เดือนกว่า เขาก็ได้กลับมาเป็นหัวหน้าโค้ชอีกครั้ง

ทุกอย่างที่ว่ามานี้ มันต้องขอบคุณเจียงชื่อเพียงคนเดียว

"คุณหมอเทวดาเจียง พรุ่งนี้ผมจะใช้การชนะครั้งใหญ่มาตอบแทนในสิ่งที่คุณยอมทุ่มเทให้ครับ!"

ระหว่างที่กำลังพูดอยู่นั้น ก็ได้ยินคนเรียกชื่อเขาจากทางด้านนอก

ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว เป็นใครกันนะ?

หลัวเฟิงวางมือถือลง แล้วเดินออกจากคลินิกคนเดียว แล้วเห็นรถสปอร์ตสุดหรูคันหนึ่งจอดอยู่ที่หน้าประตู และมีชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงประตูรถ

จากแสงจันทร์ที่ส่องมาก็เพียงพอที่จะทำให้เห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นใคร ซึ่งชายคนนี้ก็คือเมิ่งเหวินแห่งหรงฉายประกันภัยที่จะมาแย่งซื้อคลับเทียนหยวนกับเขาเมื่อก่อนหน้านี้นั่นเอง!

"ทำไมถึงเป็นคุณ?" สีหน้าของหลัวเฟิงเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

เมิ่งเหวินรีบเปลี่ยนท่าที แล้วเดินยิ้มเข้ามา

"นี่ครูฝึกหลัว คุณนี่มันตามหาได้ง่ายจริงๆ คุณรู้มั้ยว่าผมต้องถามคนมากมายขนาดไหนกว่าจะตามหาที่พักของคุณเจอใช้ได้เลยนี้ครับ พักอยู่ที่คลินิกของหมอเทพหญิง ใช้ได้ใช้ได้"

หลัวเฟิงมองบนใส่เขา "ตกลงคุณมีธุระอะไร พูดมาตรงๆ เลย"

"คุณนี่เป็นคนที่ไม่ชอบอ้อมค้อมจริงๆ ได้ งั้นผมก็จะไม่อ้อมค้อมแล้ว" เมิ่งเหวินดีดนิ้วไปทีหนึ่ง แล้วลูกน้องคนหนึ่งก็ได้หิ้วกระเป๋าสี่เหลี่ยมใบหนึ่งลงมาจากรถ

ลูกน้องคนนั้นได้เปิดกระเป๋าออกมาต่อหน้าทั้งคู่

ข้างในเป็นธนบัตรที่เป็นประกายระยิบระยับ

"นี่ เมิ่งเหวิน คุณคิดจะทำอะไร?"