บทที่ 711 อุปสรรค

เจียงชื่อเอ่ยอย่างเฉยเมย "ให้พวกเขาโขกศีรษะ คนละหนึ่งพันครั้ง สํานึกความผิดของพวกเขา"

ลูกน้องชายสองคนก็กดคอของจูหยุนเฉียงและเหยียนไคเหวินไว้ บังคับให้พวกเขาโขกศีรษะ

หนึ่งครั้ง สองครั้ง....

ทั้งสองคน ต่างโขกศีรษะไปคนละหนึ่งพันครั้ง โขกจนหัวแตกแล้ว เลือดแดงฉานเต็มพื้น ทั้งสองคนต่างหน้ามือเวียนหัว เกือบจะสลบไป

เหยียนไคเหวินตาลาย สุดท้ายยังคงร้องขอความเมตตา "ปากก็ตบแล้ว หัวก็โขกแล้ว บทลงโทษที่คุณต้องการต่างก็ใช้หมดแล้ว ปล่อยฉันไปได้แล้วสินะ?"

จูหยุนเฉียงที่อยู่ด้านข้างก็ทนไม่ไหวแล้ว

เมื่อครู่เขายังแข็งกร้าวอย่างมาก พูดอะไรล้วนไม่ยอมร้องขอความเมตตา แต่หลังจากได้รับการสั่งสอนไปรอบหนึ่ง ก็พลันทำตัวดีขึ้นมาทันที

เมื่อต้องเผชิญกับความตาย น้อยคนที่จะสามารถรักษาท่าทีแข็งกร้าวได้ต่อไป

"ฉัน ฉันก็สำนึกผิดแล้ว"

"ทั้งหมดล้วนเป็นเหยียนไคเหวิน ที่ออกความคิด บีบบังคับลุงเฉิงจนตายก็เป็นเขาที่ลงมือ ที่จริงแล้วฉันเป็นผู้บริสุทธิ์"

"เจียงชื่อ นายจะฆ่าก็ฆ่าเหยียนไคเหวิน ปล่อยฉันไปได้ไหม?"

"ฉันยินดีเอาทรัพย์สินทั้งหมดของฉันออกมา เพียงแค่นายให้ฉันมีชีวิตต่อไป ได้ไหม?"

เหยียนไคเหวินจ้องจูหยุนเฉียงเขม็ง ต้องการโต้เถียงก็ไม่มีแรงแล้ว

อย่างไรก็ตาม คำพูดของพวกเขาทั้งสอง ในความเห็นของเจียงชื่อไม่มีผลกระทบเลยสักนิด

เขาหันกลับมามองทั้งสองคน

"ตอนนี้รู้จักเสียใจภายหลังแล้วหรือ?"

"ตอนนั้นพวกนายวางแผนทำร้ายลุงเฉิงของฉันจนตาย ทำไมถึงไม่รู้จักสำนึกเสียใจบ้างเล่า?"

"ตอนนั้นอาการป่วยของลุงเฉิงกำเริบ ยาเฉพาะก็อยู่ข้างมือเขา ความเจ็บปวดตอนนั้นของเขาพวกนายรู้บ้างไหม?"

"ตอนนั้น เพียงแค่พวกนายใจอ่อนสักเล็กน้อย เขาก็จะมีชีวิตอยู่ต่อได้"

"ตอนสวะที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีอย่างพวกนาย ไม่เพียงไม่ช่วยคน แต่ยังสนุกกับการฆ่าคนด้วย พวกนายยังนับว่าเป็นคนไหม? ให้พวกนายมีชีวิตอยู่ต่อไป เป็นความไม่ยุติธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับคนอื่น!"

"ใครก็ได้ ประหารชีวิต!"

คำสั่งเสียงหนึ่งเอ่ยออกมา เห็นเพียงแค่ชายร่างกำยำ สวมชุดสูทสองคนเดินเข้ามา

พวกเขาทางซ้ายคนหนึ่่งทางขวาคนหนึ่ง แยกกันยืนอยู่ด้านข้างของจูหยุนเฉียงและเหยียนไคเหวิน

หลังจากนั้น ก็หยิบปืนพกออกมาอย่างชำนาญ ต่างจ่อไปที่บนขมับของจูหยุนเฉียงและเหยียนไคเหวิน ตอนที่กระบอกปืนเย็นเยียบจ่ออยู่ที่ศีรษะ ถึงได้รู้ว่าที่แท้แล้วความตายอยู่ใกล้กับตนเองขนาดนี้

"ไม่เอา ฉันยังไม่อยากตาย ปล่อยฉันไปเถอะ"

"ฉันให้เงินนาย ฉันให้เงินทั้งหมดกับนาย ไว้ชีวิตฉันเถอะ"

ทั้งสองคนยังคงทำการดิ้นรนครั้งสุดท้าย

เจียงชื่อกลับใจแข็งดั่งก้อนหิน โบกมือลงทันที "ประหารชีวิต!"

ปัง!

ปัง!!