บทที่ 722 พระอาทิตย์ขึ้นมาจากทางทิศตะวันตก

"แต่คิดไม่ถึงเลยว่า คนที่ฉันอยากประจบประแจงจริงๆ กลับเป็นคนที่อยู่ข้างๆ ตัวเองมาโดยตลอด"

"ผลสุดท้าย ฉันมันก็แค่ไอ้โง่ที่มีตาแต่ไร้แววคนหนึ่ง ถึงกับไม่รู้จักไม่พอ ยังหาทางเหยียบย่ำกดหัว ทำเรื่องให้ขุ่นเคืองใจไม่หยุดอีกด้วย"

"ตระกูลติงอาจต้องถึงคราวล่มจมในมือฉันแล้วก็ได้"

"เฮอะ"

"เฮอะ!"

ไม่มีอะไรจะให้พูดอีกแล้ว ติงจ้งหันกลับไปมองป้ายวิญญาณในหอบรรพบุรุษ รู้สึกใจคอห่อเหี่ยวอับเฉา ทั้งละอายแก่ใจต่อบรรพชนที่ล่วงลับไปอย่างยิ่ง

การเปิดเผยตัวตนของเจียงชื่อ ได้ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อติงจ้ง เขาในตอนนี้เพิ่งจะตระหนักได้ว่าตัวเองทั้งโง่เขลาเบาปัญญา ทั้งไร้ความสามารถขนาดไหน ขุมกำลังที่แข็งแกร่งทรงพลังขนาดนี้ เดิมทีควรจะมาเป็นผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลังของเขา ทำให้เขาร่ำรวยมั่งคั่ง ทำให้ตระกูลติงได้เลื่อนขึ้นไปอยู่ในตระกูลระดับสูงแล้วแท้ๆ

แต่เขาไม่เพียงพลาดโอกาสเท่านั้น แต่ยังไปทำให้เจ้าตัวขุ่นเคืองใจอีกด้วย

ช่างน่าขำ น่าขำสิ้นดี!

ถ้าเปลี่ยนเป็นเจ้าบ้านที่มีสมอง รู้จักคิดไตร่ตรองสักคน ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเดินมาจนถึงจุดที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้

มันถึงเวลาต้องสละตำแหน่งแล้วสินะ

ติงจ้งไม่มีอะไรจะพูดอีกต่อไป

เขากลับไปสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงชื่อก็เป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้นมาก่อนว่า: "ทั้งหมดที่ฉันพูดกับเมิ่งเหยนเมื่อกี้ จะต้องทำให้เป็นความจริงได้แน่"

ดวงตาของติงจ้งพลันเป็นประกายสว่างวาบ

"นายยินดีที่จะยึดตำแหน่งเจ้าบ้านตระกูลติงกลับคืนมางั้นเหรอ?"

เจียงชื่อพยักหน้า "เรื่องอะไรที่ฉันเคยสัญญากับเมิ่งเหยนไว้ มันจะต้องเป็นจริงได้อย่างแน่นอน ติดที่ปัญหาเดียวคือ ถึงแม้ว่าจะยึดตำแหน่งเจ้าบ้านกลับมาได้ แล้วจะให้ใครมารับช่วงต่อ?"

ติงจ้งพูดขึ้นทันทีว่า: "นั่นยังต้องให้พูดอีกเหรอ ? ไม่ใช่นายก็ต้องเป็นเมิ่งเหยนอยู่แล้วสิ"

เจียงชื่อส่ายหน้ารัว

"ฉันไม่มีทางนั่งตำแหน่งเจ้าบ้านตระกูลติง แล้วด้วยนิสัยของเมิ่งเหยน เธอก็ไม่มีทางยอมทำแบบนี้แน่ อันที่จริงในใจฉันก็มีคำตอบอยู่แล้วล่ะ แล้วมันก็เป็นคำตอบของคุณด้วยเหมือนกัน"

"ติงเฟิงเฉิง"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ ไฟโทสะในใจของติงจ้งก็ลุกโหมขึ้นมาอีกครั้ง

"อย่าพูดถึงไอ้ขยะคนนี้ มันทำให้ฉันโกรธแทบตายแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความไร้ความสามารถของมัน ฉันก็คงไม่เดินมาถึงจุดที่เป็นอยู่ตอนนี้หรอก"

"ถ้ามันรับผิดชอบหน้าที่ในฐานะเจ้าบ้านของตระกูลได้ตั้งแต่เนิ่นๆ ฉันก็คงไม่ต้องนั่งอยู่ในตำแหน่งเจ้าบ้านมาจนถึงป่านนี้แล้ว!"

เจียงชื่อพยักหน้า

เขาเองก็ยอมรับว่า ติงเฟิงเฉิงนั้นเป็นตัวไร้ประโยชน์ ทั้งยังไร้ความสามารถอย่างแท้จริง

แต่ถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็ยังพอมีข้อดีอยู่บ้าง

เจียงชื่อพูดขึ้นว่า: "คนคนนี้ไม่มีความสามารถอะไร ทั้งยังชอบเล่นพนัน ดีแต่เที่ยวเล่น เพราะงั้นถึงได้สะดุดล้มจนหกคะเมนตีลังกาได้ขนาดนี้ แต่เขาก็ยังมีข้อดีอยู่บ้าง คืออย่างน้อยเขาก็จะไม่มีวันหักหลังคุณ"

ติงจ้งแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาขึ้นมาเสียงหนึ่ง "คนอย่างมันจะกล้าเหรอ?"

ทันทีที่บทสนทนาเปลี่ยนไป เขาก็พูดต่อว่า "แต่นี่เป็นข้อดีแค่ข้อเดียวของมันแล้ว ติงเฟิงเฉิงไอ้ลูกกระต่ายนั่นมีนิสัย "กะล่อนเสเพล" ชอบเที่ยวเล่น ชอบทำตัวสำมะเลเทเมา แต่เพื่อพี่น้องก็จะยอมปักมีดเข้าเอวสองข้าง ไม่มีวันหักหลังญาติตัวเอง"

"และเพราะเหตุผลนี้จริงๆ ฉันถึงได้เอาแต่ฝึกฝนเขาเหมือนคนที่อยู่ในฐานะผู้สืบทอดตระกูล"

เจียงชื่อพูดขึ้นว่า "แต่ว่า คุณไม่ได้ฝึกฝนเขาให้ดี ในฐานะปู่ คุณตามใจเขามากเกินไป"