บทที่ 728 ไม่ทำตัวเป็นเศษสวะ

ยี่สิบนาทีต่อมา

ติงเฟิงเฉิงขับรถมาถึงหน้าประตูบ้านของติงเมิ่งเหยน หลังจอดรถเสร็จ เขาก็ลังเลอยู่นานก่อนจะค่อยๆ ลงจากรถอย่างช้าๆ

เขาถือผลไม้กล่องหนึ่งไว้ในมือ คิดว่าจะพูดอะไรดี ก่อนจะเดินไปที่ประตูอย่างไม่เต็มใจ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากขอบคุณ แต่เพราะกระดากอายในใจ

เมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาเคยทำกับเจียงชื่อและติงเมิ่งเหยนเมื่อสมัยก่อน ติงเฟิงเฉิงก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นคนถ่อยต่ำทราม อันที่จริง ถ้าว่าตามพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเขาที่ผ่านๆ มา เขาก็เป็นคนถ่อยที่ต่ำทรามมากจริงๆ นั่นแหละ

เมื่อไปถึงหน้าประตู ติงเฟิงเฉิงก็เห็นเจียงชื่อที่กำลังบีบนวดฝ่าเท้าให้ติงเมิ่งเหยนอยู่ สองคนสามีภรรยาต่างพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนิทสนม ดูรักกันหวานชื่นอย่างยิ่ง

"อะแฮ่ม"

เขาจงใจส่งเสียงกระแอมไอขึ้นมาเสียงหนึ่ง

คนในบ้านได้ยินการเคลื่อนไหวจากข้างนอก ก็รีบนั่งลงอย่างเขินอาย

แก้มของติงเมิ่งเหยนแดงก่ำ "พี่สอง พี่มาแล้วเหรอ?"

"อื้ม" ติงเฟิงเฉิงเดินเข้าไป วางกล่องผลไม้ลงบนโต๊ะกาแฟ แล้วพูดแบบเชื่องช้ามากๆ ว่า: "ที่ฉันมาวันนี้ คือตั้งใจว่าจะมาเพื่อขอบคุณเจียงชื่อเป็นพิเศษ ขอบคุณที่นายช่วยฉัน....."

เขาพูดตะกุกตะกัก อ้ำๆ อึ้งๆ ช่างแตกต่างจากติงเฟิงเฉิงที่พูดเก่งเป็นน้ำไหลไฟดับในเวลาปกติโดยสิ้นเชิง

ไม่น่าแปลกใจหรอก เพราะถึงยังไง ปกติเขาก็ไม่เคยพูดจาหวานเลี่ยนแบบนี้ให้ได้ยินมาก่อน

เมื่อได้ฟังไปครึ่งหนึ่ง เจียงชื่อก็ยกมือขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เขาไม่ต้องพูดอีกต่อไป ไม่ใช่เพราะเขาไม่ชอบฟัง แต่เพราะคำพูดเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกขนลุกขนพองไปทั้งตัวแล้วต่างหาก

ความรู้สึกแบบนี้ ช่างเหมือนกับการดูละครสั้นที่ตั้งใจสะท้อนใจไม่มีผิด ดูจนทำเอารู้สึกทรมานไปทั้งเนื้อทั้งตัว

"แค่ก... เอาเถอะ เฟิงเฉิง นายไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเข้าใจความตั้งใจของนายดีแล้ว"

"เข้าใจแล้วเหรอ?" ติงเฟิงเฉิงเองก็อึดอัดใจสุดๆ ไม่ต่างกัน " ถ้างั้นฉันวางของฝากไว้ที่นี่ แล้วขอตัวกลับก่อนละกันนะ"

"เดี๋ยวก่อน" เจียงชื่อชี้ไปที่โซฟาฝั่งตรงข้าม "นั่งลงก่อน ฉันมีเรื่องที่ต้องพูดกับนายหน่อย"