บทที่ 740 รปภ.ที่กลิ้งเกลือกไปมาทั่วพื้น

รปภ.คนก่อนหน้านี้ รีบวิ่งถลาเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงชื่อเหมือนลมพายุหอบ เรียกว่าแทบจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มรับแขก

"คุณเจียง โปรดรอก่อนครับ!"

เจียงชื่อยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลย "มีอะไรเหรอ? หรือรังเกียจที่ฉันยัง "ไสหัว"ออกไปไม่เร็วพองั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะไสให้เร็วขึ้นอีกหน่อยละกัน"

เขาทำท่าทางเร่งฝีเท้า ทำเอา รปภ.ตกใจจนรีบเหยียดมือสองข้างออกไปเพื่อหยุดไว้

"คุณเจียง ได้โปรดอย่าล้อผมเล่นอีกเลยนะครับ เมื่อครู่ ประธานฉีเพิ่งดุผมอย่างรุนแรงไปยกหนึ่ง คุณคือแขกผู้ทรงเกียรติที่สุดของประธานฉีเรา"

"ถ้าวันนี้ผมเชิญคุณกลับไปไม่ได้ ผมต้องตกงานแน่ๆ เลยครับ!"

เจียงชื่อขมวดคิ้ว "แต่เมื่อกี้ไม่ใช่ว่านายไล่ให้ฉันไสหัวไปหรอกเหรอ?"

"อั้ยหยา! คุณเจียง สายตาสุนัขอย่างผม ทำได้แค่มองเห็นคนต่ำต้อยไปหมด ผมมันไม่ใช่ของดีอะไร คุณเจียง คุณเป็นยอดคนผู้มีคุณธรรมสูงส่ง คงไม่จดจำความผิดของพวกกระจิบกระจอกอย่างผมหรอกใช่ไหมครับ? โปรดอย่าทำให้ผมลำบากใจเลยนะครับ"

ระหว่างที่พูด รปภ. ก็นอนราบลงไปกับพื้นตรงๆ

" ตอนนี้ผมจะไสหัวกลิ้งเกลือกให้ทั่วพื้น เพื่อเป็นการระบายโทสะให้คุณ ตกลงไหมครับ ?"

พูดไปพลาง รปภ. ก็กลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย จะหน้าตาหรือศักดิ์ศรีอะไรก็ไม่สนใจสักอย่างแล้วตอนนี้

ช่างไม่ง่ายเลยจริงๆ

เจียงชื่อส่ายหน้า "เอาเถอะๆ ลุกขึ้นมาเถอะน่า"

"เอ๋ๆๆ " รปภ.ยืนขึ้นพลางปัดๆ ฝุ่นออกจากตัว "คุณเจียง คุณยอมกลับไปกับผมแล้วใช่ไหมครับ?"

เจียงชื่อพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ : "จากนี้ไป หัดรู้จักเก็บสีหน้าเก็บอารมณ์หน่อย อย่ามองคนด้วยความอคติส่วนตัว"

"เอ่อ ผมรู้ความผิดแล้วครับ"

ไม่ว่าเขาจะรู้ความผิดจริงๆ หรือไม่ ต่างก็ไม่มีใครรู้ แต่อย่างน้อยเจียงชื่อก็ได้สอนบทเรียนบทหนึ่งให้เขาไปบ้างแล้ว

เจียงชื่อก็ไม่ได้ชอบโต้เถียงกับ รปภ. ตัวเล็กๆ คนหนึ่งต่อสักเท่าไหร่อยู่แล้ว แค่ถอนหายใจ แล้วหันหลังเดินไปที่ประตูทางเข้าร้านเครื่องประดับดาวฤกษ์