บทที่ 748 ขาดทุนยับ

เจียงชื่ออดถามไม่ได้ "เถ้าแก่ หินก้อนนี้ขายยังไง?"

เถ้าแก่มองอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ แล้วพูดอย่างดูถูกว่า "นั่นเป็นของไร้ค่าในบรรดาของคุณภาพต่ำ ก้อนละหนึ่งร้อยหยวน เห็นแก่ที่ผู้จัดการหยวนซื้อของในราคาสามล้าน หินก้อนนั้นยกให้คุณฟรีๆ เลยแล้วกัน"

เจียงชื่อหัวเราะ "งั้นก็ขอบคุณนะครับ"

หยวนหยาเหว่ยมองเจียงชื่อแวบหนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาว่า "ช่างไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ แค่หินชำรุดก้อนหนึ่งก็ดีใจแทบแย่"

เถ้าแก่ก็เอ่ยว่า "มือใหม่ก็แบบนี้แหละ เป็นปกติ คิดว่าตัวเองจะได้โชคก้อนโต"

ผ่านไปไม่นาน ขั้นตอนต่างๆ ก็ดำเนินการเรียบร้อย

เจียงชื่อกับหยวนหยาเหว่ยเดินถือหินของตัวเอง ออกไปจากร้านด้วยความพอใจ

เพื่ออวดเก่งของตัวเอง หยวนหยาเหว่ยกระแอมขึ้นมา แล้วจงใจพูดว่า "ประธานฉีครับ พวกเราหาที่ผ่าหินดูหน่อยดีไหมครับ?"

ฉีเจิ้นพยักหน้า

หินคุณภาพดีขนาดนี้พบเจอได้ยากมาก เขาก็อยากเห็นของด้านในเหมือนกัน

"ไป ไปหาที่ผ่าหินกัน"

พวกเขาหาร้านผ่าหินที่ดูน่าเชื่อถือที่สุด ช่างผ่าหินที่อยู่ด้านในกับหยวนหยาเหว่ยคุ้นเคยกันดี ช่วยหยวนหยาเหว่ยผ่าหินอยู่บ่อยครั้ง

เมื่อเห็นหยวนหยาเหว่ยเข้ามา ช่างผ่าหินก็ออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "ผู้จัดการหยวน วันนี้เอาของดีอะไรมาอีกแล้วครับ?"

หยวนหยาเหว่ยตบกล่องที่อยู่ในมือ

"ของคุณภาพเยี่ยม!"

"อ้อ?"

กล่องถูกเปิดออก เผยให้เห็นหินที่อยู่ด้านใน ทำให้ช่างผ่าหินตะลึงทันที เขาทำงานด้านนี้มาหลายปี ไม่เคยเห็นหินที่งดงามอย่างนี้มาก่อนเลย

"ผู้จัดการหยวน หินก้อนนี้ ผมผ่าให้คุณฟรีๆ เลย!"

ได้ผ่าหินที่คุณภาพเยี่ยมแบบนี้ ล้วนเป็นความปรารถนาของช่างผ่าหินทั้งนั้น

หยวนหยาเหว่ยเอาหินให้ช่างผ่าหินด้วยความไว้วางใจ

ช่างผ่าหินไม่กล้าประมาทเลินเล่อ วางหินลงที่เครื่องผ่าหินด้วยความระมัดระวัง ขณะเดียวกัน ผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาก็ถูกดึงดูดจนล้อมวงกันเข้ามา