บทที่ 762 เดิมพันตำแหน่งผู้จัดการ

นี่คือเกมหมากรุกของฉีเจิ้นและ หยวนหยาเหว่ยที่ต่างถอยหลังหนึ่งก้าว

แต่ทว่า เจียงชื่อไม่ได้คิดอย่างนั้น

เขากระแอมอย่างเบาๆ "ประธานฉีครับ มีเรื่องบางอย่างที่คุณอาจเข้าใจผิดครับ"

ฉีเจิ้นมองไปที่เจียงชื่อ "เรื่องอะไร?"

"คุณไม่ต้องรับผิดชอบ และผมก็ไม่ได้ทำผิดพลาด แม้ว่าผมจะใช้เงินร้อยล้านเยอะไปหน่อย ซื้อได้แค่หินหยาบ 100 ก้อนอาจจะดูน้อยไป แต่หินหยาบ 100 ก้อนนี้มีคุณภาพที่ดีทั้งนั้น มีแต่ได้ไม่มีเสียแน่นอนครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉีเจิ้นก็พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ในใจเขานั้นต่อว่าเจียงชื่อเป็นร้อยๆ คำ: ฉันเคยช่วยนายไปแล้ว ทำไมนายยังจะเอาหัวไปจ่อปืนอีกล่ะ? นี้นายทำให้ฉันลำบากใจอยู่ไม่ใช่เหรอ?

หยวนหยาเหว่ยซึ่งเดิมวางแผนที่จะไม่อะไรกับเรื่องครั้งนี้แล้ว ทันใดนั้นก็เข้ามาแสดงความคิดเห็นและพูดด้วยเสียงหัวเราะ: "ประธานฉีคุณก็ได้ยินแล้ว เจียงชื่อเป็นคนคิดไม่ไกล ไม่รู้อะไรทั้งนั้น ผมไม่เห็นด้วยว่าคุณต้องรับผิดชอบความผิดทั้งหมด ควรเป็นเจียงชื่อที่ต้องรับผิดชอบ!"

หมาๆ ทั้งหลายของหยวนหยาเหว่ยยืนขึ้นทีละตัว

"ใช่ ทำไม เจียงชื่อถึงสูญเสีย 100 ล้านของบริษัทอย่างงี้ได้ และปล่อยให้ ประธานฉีเป็นคนรับผิดชอบ?"

"ไล่เจียงชื่อออก!"

"คนต่ำแบบนี้ไม่สมควรเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ"

แต่ละคนด่าแรงขึ้นอย่างเรื่อยๆ พวกเขาทั้งหมดต้องการให้ เจียงชื่อได้ไล่ออกในตอนนี้เลยทีเดียว

เพียงแค่ เจียงชื่อถูกไล่ออก หยวนหยาเหว่ยก็สามารถโกงเงินต่อไปได้ พวกเขาก็สามารถจิบซุปได้ ตอนนี้ เจียงชื่อควบคุมตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ และซุปของพวกเขาก็หายไปหมด พวกเขาจะไม่ใจร้อนได้ไงล่ะ?

การที่จะต้องเผชิญกับคำด่าของคนเหล่านั้น ฉีเจิ้นก็ไม่สามารถที่จะปกป้องเจียงชื่อได้ แม้ว่าอยากปกป้องก็ตาม

ยิ่งไปกว่านั้นคือฝั่งโน้นมีคนเตะเข้าตะกร้าหวายไปทีหนึ่ง หินหยาบข้างในกระจัดกระจายไปทั่วพื้น ห้องประชุมดูวุ่นวายกันไปหมด

ดูเหมือนว่า เจียงชื่อจะไม่ถูกไล่ออกก็ไม่ได้ละ

ในขณะนี้ เจียงชื่อได้ริเริ่มและพูดว่า: "หยุด ให้ผมได้พูดอะไรบางอย่างก่อนครับ"

พนักงานคนหนึ่งขึ้นมาและชี้ไปทางเจียงชื่อ "พูดอะไรพูด ออกไป!"