บทที่ 770 แผลเป็น

ติงฉี่ซานชะงักในทันที ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็คือพ่อของเกาเหวินเสียง เพื่อนนักเรียนเก่าของติงฉี่ซาน——เกาจื้อติ้ง

ดูแล้วเกาเหวินเสียงไม่ยอมรับในความพ่ายแพ้ และเรียกพ่อเขามา

"อั้ยย๋า เพื่อนนักเรียนเก่า นายมาได้ไง? เร็วๆๆ เพิ่มเก้าอี้สองตัว"

ท่าทางของติงฉี่ซานนั้นสุภาพอ่อนโยนมาก

ทุกคนล้วนมีข้อสงสัย ท่าทางของเกาเหวินเสียง เมื่อสักครู่นั้น ติงฉี่ซานควรที่จะเกลียดชังพ่อลูกตระกูลเกาถึงจะถูก ทำไมพอเห็นเกาจื้อติ้งราวกับหนูที่เห็นแมวอย่างนั้น กลัวมากขนาดนั้น?

หรือว่ามีความลับอยู่ในมือของเขา?

ซูฉินเพิ่มเก้าอี้สองตัว สองพ่อลูกตระกูลเกานั่งลง

ก้นยังนั่งไม่ทันร้อน เกาจื้อติ้งมองไปที่ติงฉี่ซานอย่างเย็นชา และพูดอย่างไม่ประสงค์ดีว่า "ดีมาก เพื่อนร่วมชั้นเก่า ชีวิตครอบครัวเล็กๆ สดชื่นอยู่เย็นเป็นสุขดีมากเลยนะ"

ติงฉี่ซานยิ้ม "ธรรมดาๆ "

"นี่ยังธรรมดา?" เกาจื้อติ้งพูดจาแปลกๆ "ได้ยินมาว่าตระกูลติงของพวกคุณมาตรฐานสูงขึ้นแล้ว ได้คนสูงศักดิ์มาเป็นลูกเขย รังเกียจเพื่อนร่วมชั้นเก่าจนๆ อย่างพวกเราแล้ว?"

"ที่ไหนล่ะ? ไอ้เกานายพูดเหลวไหลอะไรนิ?"

"พูดเหลวไหล?"

เกาจื้อติ้งชี้ไปที่ลูกชายของตัวเองเกาเหวินเสียง "ฉันจะถามนาย ลูกชายของฉันทำผิดต่อพวกนายตรงไหน ถึงกับตีจนหน้าผากได้รับบาดเจ็บ แถมยังไล่เขาออกจากตระกูลติง?"

"เอ๋อ..." ติงฉี่ซานพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"เพื่อนร่วมชั้นเก่า การเป็นคนก็ต้องพูดถึงมโนธรรมนะ? ไม่ใช่ว่าคุณเจริญรุ่งเรืองแล้วก็จะรังเกียจพวกเราตระกูลเกานะ ฉันก็แค่ให้ลูกชายมาขอร้องคุณให้ช่วยทำเรื่องนิดๆ หน่อยๆ ไม่ช่วยก็ไม่ช่วยสิ ลงมือทำร้ายคนหมายความว่าไง" คำพูดของเกาจื้อติ้งแต่ละประโยคแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เกาเหวินเสียงกลายเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกทำร้าย ติงฉี่ซานถึงจะเป็นผู้ร้ายที่โหดร้าย

แท้จริงแล้วมันตรงกันข้ามนะ? !