บทที่ 778 ยืมตัวพี่เขยไปใช้

สิบนาทีต่อมา ทั้งสองคนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เมื่อเปิดประตูออกมาก็พบกับซูสวน

ในวันนี้ซูสวนแต่งตัวสวยงามเป็นอย่างมาก

กระโปรงลูกไม้สีส้มดูอบอุ่นและเข้ากับเสื้อทรงตาข่าย เปรียบเสมือนดอกทานตะวันท่ามกลางแสงแดดที่ส่องประกายระยิบระยับและเปี่ยมด้วยลมหายใจแห่งความเยาว์วัย

ทุกๆ ครั้งที่เห็นซูสวน เธอจะรู้สึกหึงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของติงเมิ่งเหยนจะงดงามมากแต่ติงเมิ่งเหยนยังขาดกลิ่นอายแห่งความเยาว์วัยของซูสวนอยู่

หรือจะพูดได้ว่า เมื่อซูสวนอยู่ต่อหน้าติงเมิ่งเหยนนั้นเธอมักจะคิดว่าเธอ‘อายุมาก'แม้ว่าเธอจะอายุแค่ยี่สิบกว่าก็ตาม

"พี่สาว!" ซูสวนเข้าไปกอดติงเมิ่งเหยน

"พี่เขย!" ซูสวนเข้าไปกอดเจียงชื่ออีกครั้ง สิ่งที่ทำให้ติงเมิ่งเหยนรู้สึกไม่สบายใจก็คือตอนที่ซูสวนกอดเจียงชื่อนั้นดูมีความสุขเป็นอย่างมาก

ความหึงหวงในใจของติงเมิ่งเหยนนั้นถูกตีจนแตกเป็นเสียงเพล้ง

"มา มากินข้าวเช้ากันเถอะ" ซูฉินพูดในห้องนั่งเล่น

ทุกคนมารวมตัวกันรับประทานอาหารเช้า

เพื่อเป็นการต้อนรับการมาของซูสวน ซูฉินจึงได้เตรียมอาหารไว้มากมายหลายอย่าง

"ว้าว ฝีมือของอาหญิงนี่นับวันยิ่งเก่งมากขึ้นเลยนะคะ อร่อยกว่าแม่หนูมากเลยค่ะ" ซูสวนกินพลางพูดออกมา

"เด็กคนนี้ รู้วิธีประจบประแจงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?" ซูฉินกล่าวอย่างร่าเริง

ส่วนติงเมิ่งเหยนที่กินโจ๊กเข้าไปหนึ่งคำได้ถามอย่างสงสัยว่า "พูดตามจริงนะ ซูสวน วันนี้ที่หล่อนมาบ้านเรานั้นมีอะไรเหรอ?หล่อนคงไม่ได้มาโดยไม่ได้มีธุระอะไรหรอก อย่าพยายามมาหลอกลวงฉันเลย"

"ฮิฮิ เรื่องอะไรก็ดูเหมือนจะปิดบังพี่สาวไม่ได้เลยสินะ" ซูสวนทำเสียงอ่ะแฮ่มออกมาพร้อมกับพูดอย่างจริงจัง "ที่หนูมาในวันนี้ก็เพราะว่ามีเรื่องอยากขอให้พี่ช่วยน่ะ"

"เหอะ ฉันรู้หรอกน่า" ติงเมิ่งเหยนคีบผักดองขึ้นมาชิ้นหนึ่ง "พูดมาสิ มีเรื่องอะไร?"

ซูสวนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ และพูดต่อหน้าทุกคนว่า "ที่มาในวันนี้ หนูอยากจะขอยืมตัวพี่เขยไปใช้น่ะค่ะ!"

พรึ่บ~~

เจียงชื่อที่กำลังทานโจ๊กอยู่ด้านข้างถึงกับควบคุมแทบไม่อยู่จนจะพ่นออกมา

นี่มันคำขออะไรแปลกๆ กันเนี่ย?

ยืมตนงั้นเหรอ?ยืมไปทำอะไร?หลอกล่อของเงิน?คงไม่หรอกน่า ซูสวนสวยขนาดนั้นคงมีคนมาตามรุมจีบเยอะแยะ

กลับมาคิดอีกทีอาจจะเป็นการมาขอยืมเงินตนอีกแล้ว?

เพล้ง

ในใจของติงเมิ่งเหยนตื่นตระหนก มือของเธอสั่นจนตะเกียบในมือตกลงไปอยู่บนโต๊ะ

เธอหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับสงบสติอารมณ์ เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้งและถามอย่างไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า "ซูสวน อย่ามาแผลงฤทธิ์นะ"

ซูสวนกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ไม่ได้มาแผลงฤทธิ์อะไรสักหน่อย วันนี้ที่มาก็แค่จะมาขอยืมตัวพี่เขยไปใช้เท่านั้นเอง"