บทที่ 787 สาววัยรุ่นกับคุณนายยังสาว

สีหน้าของเจียงชื่อซีดเผือด ลมหายใจแผ่วลง สายตาพร่ามัว ดูสภาพเหมือนคนกำลังจะตาย

คราวนี้ติงเมิ่งเหยนหวาดกลัวจริงๆ

เธอแค่โกรธเจียงชื่อ แต่ไม่ได้อยากทำร้ายเจียงชื่อแน่นอน เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าแค่ผลักเบาๆ จะทำให้ผู้ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างเจียงชื่อกลายเป็นแบบนี้?

"ที่รัก คุณอย่าทำให้ฉันกลัวเลย ได้โปรดเถอะ"

เจียงชื่อลืมตาขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ผม ผมอาจจะไม่ไหวแล้ว บาดแผลจากการแทงสามครั้งยังไม่หายดี ตอนนี้มันทรุดลงแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้น ฉันจะโทรเรียก 120 เดี๋ยวนี้!"

"ไม่ทันแล้ว" เจียงชื่อจับมือติงเมิ่งเหยน "ที่รัก ก่อนตายผมแค่อยากจะบอกคุณว่า ชั่วชีวิตนี้ผมรักคุณคนเดียว จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง หัวใจของผม มีคุณเพียงคนเดียว ไม่มีผู้หญิงคนอื่น"

ติงเมิ่งเหยนร้องไห้จนกลายเป็นคนขี้แย "อย่าพูดแบบนี้อีกเลย ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"

"ไม่ ถ้าคุณไม่เชื่อผม ผมจะนอนตายตาไม่หลับ"

ติงเมิ่งเหยนปาดน้ำตาพลางพยักหน้า "ฉันเชื่อคุณ ขอเพียงคุณมีชีวิตอยู่ ฉันจะเชื่อคุณทุกอย่าง ฉันจะรับปากทุกอย่างที่คุณพูด"

"จริงเหรอ?"

"อืม!"

"งั้นคุณก็เอาหน้าเข้ามาใกล้ๆ หน่อย ผมอยากเห็นคุณเป็นครั้งสุดท้าย"

ติงเมิ่งเหยนก้มหน้าลง ในเวลานี้เอง จู่ๆ เจียงชื่อก็เอื้อมมือทั้งสองออกมาโอบกอดติงเมิ่งเหยนอย่างรวดเร็วดั่งกระต่าย จากนั้นก็จูบริมฝีปากของติงเมิ่งเหยนราวกับเสือโคร่งที่หิวโหย

ในเวลานี้ ความรักได้เอ่อล้นออกมา

ติงเมิ่งเหยนไม่ดิ้นรนใดๆ อิ่มเอมกับความสุขจากความรัก

ทั้งสองกอดจูบกันอย่างซาบซึ้ง เป็นเวลานานก็ไม่ยอมแยกจากกัน

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน