บทที่ 818 ไม่เซ็นก็ต้องเซ็น

ติงเมิ่งเหยนก็เหลือบมองไป ซึ่งปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่ามันเป็นของดี!

แต่ว่า สีหน้าของเจียงชื่อยังคงเย็นชา

"เก็บของขวัญคุณกลับไป"

สีหน้าของโหวหยังก็บูดบึ้งทันที เขาอุตส่าห์ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีแล้ว แถมของขวัญชุดนี้ยังล้ำค่าขนาดนี้ ทำไมเจียงชื่อถึงใจแข็งขนาดนี้?

เลขาที่อยู่ข้างๆ รีบพูดขึ้นว่า "คุณเจียง พวกเรารู้ว่าคุณน้อยใจ แต่อันที่จริงแล้ว หินสิบก้อนที่คุณคัดเลือกออกมามันล้วนเป็นหินชั้นยอดเลยนะครับ แต่ว่าในระหว่างที่นำส่งให้กับช่างตัดหิน พวกเขาสลับผิดกัน ช่างตัดหินจึงหยิบหินขยะไปตัด ผลจึงทำให้เราเข้าใจคุณผิด ต้องขออภัยจริงๆ นะครับ"

คำพูดเหล่านี้ได้โยนความผิดทั้งหมดไปให้กับช่างตัดหินคนนั้น และพวกเขาสองคนก็กลายเป็นคนบริสุทธิ์ทันที

แต่เจียงชื่อไม่ได้เด็กอนุบาล แล้วเขาจะถูกหลอกง่ายๆ ได้อย่างไร?

เขาจึงพูดขึ้นว่า "เรื่องบางเรื่อง ไม่ใช่แค่ขอโทษก็จบ พวกคุณไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนสิ เก็บของขวัญของคุณ และออกไปได้แล้ว เจียงชื่อคนนี้จะไม่มีวันร่วมมือในทางธุรกิจกับเครื่องประดับม่อเป่ยของพวกคุณอีก"

เป็นคำพูดที่เด็ดขาดมาก

และในที่สุด โหวหยังก็ทนไม่ได้อีก

เขาจึงทุบโต๊ะแล้วตะโกนออกมา "แมร้ง กูอุตส่าห์ลดตัวมาขอโทษมึงถึงที่ แต่มึงกลับเล่นตัวกับกู? จะเหยียบหัวกูเลยใช่ไหม?"

"จะบอกมึงไว้นะ สัญญาในวันนี้ มึงอยากเซ็นก็ต้องเซ็น ไม่อยากเซ็นก็ต้องเซ็น!"

เจียงชื่อพูดอย่างเย้ยหยัน "อ้อเหรอ? ถ้าผมไม่ยอมเซ็นล่ะ?"

โหวหยังขยิบตาให้กับเลขาของเขา

เลขาก็เข้าใจและเดินไปปิดประตูบ้านทันที

จากนั้นโหวหยังก็หยิบมีดสั้นออกมาแล้วรูดมันเบาๆ บนโต๊ะ ทำให้โต๊ะกลายเป็นรอยขีดข่วน และทำให้รู้ว่ามีดสั้นเล่มนั้นคมแค่ไหน

เจียงชื่อถอนหายใจ