บทที่ 829 บุญคุณอันใหญ่หลวง

หลังจากยืนนิ่งอยู่สักพัก โหวหยังไม่รู้จะพูดอะไรอีก ดังนั้นเขาจึงกล่าวลากับเจียงชื่อ

"คือว่า วันนี้ผมตั้งใจจะมาขอบคุณคุณนะครับ"

"ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ"

เจียงชื่อนั่งเงียบๆ บนเก้าอี้ จากนั้นเงยหน้าเล็กน้อยแล้วมองไปที่โหวหยัง

ชายตรงหน้าคนนี้ดูเศร้าเหลือเกิน

ก่อนที่โหวหยังจะเดินออกไปจากประตูออฟฟิศ เจียงชื่อก็หยุดเขาไว้ "รอก่อน"

โหวหยังหยุดเดินแล้วหันกลับมา "หืม? คุณเจียงมีอะไรเหรอครับ?"

เจียงชื่อมองไปที่เขาแล้วพูดว่า "ถ้าผมจำไม่ผิด ครั้งก่อนคุณมาหาผมก็เพื่อจะเซ็นสัญญาไม่ใช่เหรอ?"

โหวหยังยิ้มอย่างขมขื่น

"คุณเจียงอย่าล้อเลียนผมเลยครับ"

"ผมรู้สึกผิดมาก ไม่มีหน้ามาขอเซ็นสัญญากับคุณอีกแล้วครับ"

"อีกอย่าง ตอนนี้ผมถูกเครื่องประดับม่อเป่ยไล่ออกแล้ว ต่อจากนี้ผมคงอยู่ในวงการอาชีพนี้ไม่ได้แล้วครับ ดังนั้น ผมจะเซ็นสัญญาอะไรกับคุณอีก?"

เจียงชื่อพูดเบาๆ ว่า "ตอนนี้คุณไปบอกกับประธานบริษัทเครื่องประดับม่อเป่ยซูชิ่งเลี่ยงที เจียงชื่อคนนี้จะเซ็นสัญญากับเขาใหม่ แล้วราคาทุกอย่างยังคงเท่าเดิม ไม่เปลี่ยน"

"หา?" โหวหยังถึงกับตะลึงงันและไม่เข้าใจว่าเจียงชื่อคิดจะมาไม้ไหนอีก

"แต่ว่า ผมมีเงื่อนไขอยู่ข้อหนึ่ง" เจียงชื่อพูด

โหวหยังถามว่า "เงื่อนไขอะไรครับ?"

การที่เจียงชื่อยอมถอยขนาดนี้ แค่คิดก็รู้ว่าเงื่อนไขต้องสูงอย่างแน่นอน แต่ด้วยความจริงนั้น ไม่ว่าจะเป็นเงื่อนไขอะไร มันก็ไม่เกี่ยวกับโหวหยังอยู่แล้ว เพราะเขาไม่ใช่คนของเครื่องประดับม่อเป่ยอีก

เจียงชื่อเงียบไปสักพักแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณกลับไปบอกเขานะ เจียงชื่อจะเซ็นสัญญากับโหวหยัง ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของเครื่องประดับม่อเป่ยคนเดียวเท่านั้น ถ้าให้คนอื่นมา ผมจะไม่เซ็น"

หือ!!!

ทันใดนั้น น้ำตาของโหวหยังก็ร่วงหล่นลงมา

ในขณะนี้ เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเต็มไปด้วยแสงแดด และเจียงชื่อก็คือดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นนั้น ทำให้น้ำแข็งที่เย็นเยือกในหัวใจเขาละลายลง