บทที่ 854 ไม่ยอม

ท่านอู๋พูดต่อว่า: "ปีนั้นตอนที่เจียงชื่อยังอยู่ที่เวสเตอร์แลนด์ สามารถใช้คำพรรณนาที่ว่า 'ไม่มีใครมาห้ามปรามได้แม้แต่คนเดียว' ได้เลย ที่เวสเตอร์แลนด์ใครก็ไปมีเรื่องด้วยได้ทั้งนั้น แต่ไม่สามารถมีเรื่องกับเทพแห่งสงครามชูร่า" ได้เท่านั้น

"ความสามารถที่ผู้ชายคนนี้มี มันเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการ"

"ฉันบอกให้คุณห้ามไปมีเรื่องกับเขา อยู่ที่เขตเจียงหนานอย่างสงบจิตสงบใจเถอะ รอฉันเข้าไปแล้วพัฒนาเติบโตยิ่งใหญ่ด้วยกัน แต่ตอนนี้เห็นทีว่าจะไม่ได้แล้ว ทั้งเครื่องประดับเส้ายินถูกคุณทำขาดทุนยับเยินแล้ว"

"เหวยซือ ช่วงนี้คุณก็รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลดีๆ ไปก่อนนะ รอให้คุณฟื้นตัวกลับมาได้พอสมควรแล้ว ค่อยมาที่เมืองหลวงก็แล้วกันนะ"

เมืองหลวงหรือ?

เหวยซือชะงักไป "ท่านอู๋ ท่านไม่มาเขตเจียงหนานแล้วเหรอ?"

ท่านอู๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ตอนแรกกะว่าจะตั้งหลักปักฐานอยู่ที่เจียงหนานก่อน จากนั้นก็ไปพัฒนาให้ยิ่งใหญ่ที่เมืองหลวง ตอนนี้นายดันไปทำวุ่นวายยกใหญ่ที่เขตเจียงหนานแบบนั้น กิจการเครื่องประดับกลายเป็นเครื่องประดับดาวฤกษ์เป็นใหญ่ที่สุดไปแล้ว ฉันมีความจำเป็นที่จะต้องไปด้วยเหรอ?"

"ดังนั้น ฉันตัดสินใจตั้งรกรากอยู่ที่เมืองหลวงโดยตรง พัฒนา แล้วนำผลประโยชน์ส่วนหนึ่งให้กับตระกูลใหญ่เหล่านั้น อาศัยกำลังของพวกเขาในการทำให้ตัวเองยิ่งใหญ่ขึ้น"

"รอเมื่อใดที่ฉันทำสำเร็จแล้ว ค่อยกลับไปที่เขตเจียงหนานนำอำนาจตัวเองกลับมา ก็ยังไม่สายไปหรอก"

"ดังนั้นเหวยซือ ตอนนี้ฉันขาดแคลนลูกมือเร่งด่วน นายรีบหายดีกลับมาเป็นเหมือนเดิมเร็วๆ แล้วมาช่วยงานฉันที่เมืองหลวงนะ"

เหวยซือหยักหน้า "ผมเข้าใจแล้วครับ ท่านอู๋วางใจได้ ผมจะรีบฟื้นตัวกลับมาให้หายดีแน่นอน"

"ได้ ฉันจะรอข่าวจากนาย"

ตู้ดๆ วางสายโทรศัพท์

เหวยซือนอนพิงอยู่บนเตียง มองฝ้าเพดานต่อไป

เพราะว่าการทำผิดพลาดของเขา ท่านอู๋จึงต้องเปลี่ยนส่วนสำคัญของกลยุทธ์ไป แถมยังต้องยกผลประโยชน์ให้กับตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงเพื่อแลกมากับรากฐานความอยู่รอด

ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นความผิดของเขา

สองมือของเหวยซือกำแน่น เขากัดฟันกรอด เอ่ยว่า: "เจียงชื่อ แกทำร้ายฉันหมดสภาพขนาดนี้ แถมยังทำให้ท่านอู๋ต้องสูญเสียจุดสำคัญของกลยุทธ์ไป บัญชีนี้ฉันไม่มีทางที่จะปล่อยเลยไปแบบนี้แน่นอน!"

เหวยซือตัดสินใจแล้ว ว่าก่อนที่จะไปจากเขตเจียงหนาน จะต้องแก้แค้นอย่างรุนแรงกับเจียงชื่อเสียก่อน แม้ว่าท่านอู๋จะกำชับในสายโทรศัพท์ไว้อย่างเด็ดขาดว่าไม่ต้องไปเกาะแกะกับเจียงชื่อต่อไปแล้ว

......

ช่วงเวลาบ่าย

ณ ด้านหน้าร้านสาขาย่อยเครื่องประดับดาวฤกษ์ รถเก๋งคันเล็กคันหนึ่งหยุดจอด

ประตูรถเปิดออก ติงเมิ่งเหยนเดินออกมาจากข้างในรถ แล้วเดินมาอยู่ข้างหน้าเจียงชื่อ

"ที่รัก ทำไมอยู่ดีๆ คุณถึงให้ฉันมาที่ร้านเครื่องประดับดาวฤกษ์ล่ะ?"

เจียงชื่อยิ้มอ่อน แต่เขากลับไม่ได้บอกติงเมิ่งเหยนเกี่ยวกับเรื่องตำแหน่งผู้จัดการใหม่โดยตรง เตรียมว่าจะให้เซอร์ไพรส์ใหญ่กับภรรยา

เขากระแอมหนึ่งครั้ง เอ่ยว่า: "เพราะว่าที่บริษัทจัดกิจกรรมขึ้นมา มีการขายลดราคาเครื่องประดับล็อตใหม่ มีของดีไม่ควรไปให้คนอื่น ที่ผมเรียกคุณมาก็เพราะต้องการซื้อเครื่องประดับชุดหนึ่งให้คุณ ผ่านราคาส่วนลดของฝ่ายใน ไปกัน เดินเข้าไปดูกันเถอะ?"

ผู้หญิงที่ไหนจะไม่ชอบเครื่องประดับ?