บทที่ 868 โผล่หน้าออกมา

"ปัดโธ่เอ๊ย เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินไป ผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องพูดยังไงถึงจะเข้าใจ"

เพื่อแก้ปัญหา เขาควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็หาข่าวที่เป็นสถานการณ์ปัจจุบันที่สุด กดเปิด แล้วยื่นให้เหวยซืออ่าน

เหวยซือรับโทรศัพท์ไป พร้อมกวาดสายตาอ่านอย่างลวกๆ

ตอนอ่านแรกๆ ใบหน้าของเขาก็ยังสงบนิ่งได้อยู่ ทว่าดูไปดูมา ไฟโทสะก็ปะทุขึ้นมาอย่างแรง

"อะไรนะ?"

"เจียงชื่อใช้เงินสามสิบล้านซื้อสินค้าที่เหลือทั้งหมดมาได้เลยงั้นเหรอ?"

ตอนนั้นเหวยซือจ่ายไปสามพันล้าน! อีกทั้งยังซื้อมาได้เพียงสินค้าคุณภาพย่ำแย่อีกต่างหาก เขาซื้อสินค้าคุณภาพขยะไปหมดแล้ว หินคุณภาพดีที่เหลืออยู่ถูกเจียงชื่อซื้อไปอย่างง่ายดายแล้ว

ความขุ่นเคืองนี้ไม่สามารถกลืนลงไปได้เลย

เหวยซืออดกลั้นความโมโหเอาไว้แล้วอ่านต่อไป ยิ่งอ่านก็ยิ่งทนไม่ไหว

"ไอ้เจียงชื่อนี่มันใช้ได้เลยนะ เอาของคนอื่นมาแสดงน้ำใจ ใช้หินที่ 'แย่ง' มาเพื่อทำเรื่องดี แบ่งให้กับบริษัทเครื่องประดับอื่นๆ "

"พอทำเช่นนี้แล้ว ตำแหน่งผู้นำของกิจการเครื่องประดับเขตเจียงหนานก็คงเป็นได้แค่เครื่องประดับดาวฤกษ์เท่านั้นแล้วละ!"

"ไอ้สารเลวเจียงชื่อนี่ เล่นสกปรกเกินไปแล้ว!"

"ต่ำช้าเลวทราม!!!"

เหวยซือโมโหขึ้นมายกใหญ่ทันที ยกมือขึ้นแล้วทุบโทรศัพท์บนพื้นอย่างแรง จนแหลกเป็นชิ้นน้อยๆ

ตันหลงชิงมองดูโทรศัพท์ของตัวเองถูกโยนจนแตก สีหน้าก็บูดเบี้ยวดูไม่ได้เอาเสียเลย แถมยังไม่กล้าจะพูดอะไร ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ไม่กล้าที่จะทำให้เหวยซือไม่พอใจโดยสิ้นเชิง

แถมเขายังพูดปลอบใจด้วยน้ำเสียงที่ใจดีอีก: "ผู้จัดการ ผมบอกแล้วใช่ไหม? เรื่องนี้มันทำให้ใจเย็นยากจริงๆ นะ?"

ใช่สิ ใจเย็นไม่ลงเลยจริงๆ

เหวยซือเหมือนเป็นตัวตลก ถูกเจียงชื่อปั่นหัวใส่

เรื่องนี้ยังทำได้ลง แล้วมีอะไรทำไม่ได้อีก

เขามองไปนอกหน้าต่างเผื่อสงบอารมณ์ ฝืนกดความโมโหไว้แล้วเอ่ยอย่างช้าๆ : "เจียงชื่อจะจัดไลฟ์สดการตัดสดๆ ขึ้นมาร่วมกับบริษัทเครื่องประดับอีกสิบเจ้าไม่ใช่เหรอ?"