บทที่ 876 แผนการล้าสมัย

ควรทำอย่างไรดี?

เขาสองมือกุมศีรษะ ฟุบอยู่บนโต๊ะ รู้สึกทุกข์ตรมอย่างยิ่ง

เวลานี้ หัวหน้ากิจการนักเรียนเอ่ยเตือน: "อธิการบดีคะ หรือไม่...ไปหาเจียงชื่อกันดี?"

"ไปหาเขางั้นเหรอ?" ทังเจียเหวินเงยหน้ามองหัวหน้ากิจการนักเรียน "หาเขาทำอะไร?"

"ในเมื่อเจียงชื่อรู้ตั้งแต่แรกได้ว่ายานั่นมีปัญหา แถมยังสามารถชี้แจงถึงปัญหาของตัวยาอย่างแม่นยำได้ด้วย ถ้าอย่างนั้นฉันคิดว่า บางทีเขาน่าจะรู้วิธีแก้ไข อีกอย่างเขาก็บอกแล้วว่า ถ้าต้องการความช่วยเหลือให้ไปหาเขาได้ที่คลินิกเหรินจื้อ น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น"

มีเหตุมีผลเล็กน้อย

ทว่า...

ทังเจียเหวินเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น: "ความหวังดีของเขา ผมไม่เห็นค่าเมินใส่ แถมยังพาทั้งนักศึกษาทั้งอาจารย์ขับไล่ตะเพิดเขาอย่างกับเป็นนักโทษ แล้วเขาจะยอมช่วยเหลือผมได้ยังไง?"

หัวหน้ากิจการนักเรียนถอนหายใจ เอ่ยว่า: "เรื่องมาถึงตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ลองดูหน่อยก็ได้ ถึงยังไงมันก็สัมพันธ์ถึงความเป็นความตายของนักเรียหลายร้อย อธิการบดีคะ คุณต้องยอมอดทนหน่อยแล้วละค่ะ"

ทังเจียเหวินพยักหน้า "โอเค ถ้าเจียงชื่อมีวิธีช่วยเหลือนักเรียน ต่อให้ต้องเอาชีวิตแก่ๆ ของฉันเข้าแลก ฉันก็ต้องวิงวอนให้เขาเข้ามาช่วยเหลือให้ได้! ไป ตอนนี้ไปที่คลินิกเหรินจื้อกันตอนนี้เลย"

เนื่องจากประตูหน้าและหลังมหาวิทยาลัยถูกผู้ปกครองล้อมไว้หมดแล้ว ไม่มีทางออกไปข้างนอกเลย จนปัญญา หัวหน้ากิจการนักเรียนจัดการให้คนขนบันไดเข้ามา ให้ทังเจียเหวินปีนบันไดแล้วข้ามกำแพงรั้วมหาวิทยาลัยออกไป

จากนั้นได้จัดเตรียมรถยนต์รออยู่นอกกำแพง ส่งตัวทังเจียเหวินไปยังคลินิกเหรินจื้อ

ผ่านไปสิบกว่านาที รถยนต์ก็ขับมาจอดหน้าคลินิกเหรินจื้อ ประตูรถถูกเปิดออก ทังเจียเหวินวิ่งเข้าไปข้างในอย่างอดใจรอไม่ไหว

ผลปรากฏว่าเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู หญิงสาวที่เย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งก็มาขวางทางเขาเอาไว้

"สาวน้อย ขอทางหน่อย ฉันมีเรื่องด่วน" ทังเจียเหวินเอ่ย

"คุณคืออธิการบดีของวิทยาลัยแพทยศาสตร์ คุณทังเจียเหวินใช่ไหมคะ?"

"ใช่ คุณรู้จักผมได้ยังไง?"

"ฉันคือเจ้าของคลินิกเหรินจื้อ ชื่อซินยุ่นค่ะ"

"หมอเทพหญิงในยุคปัจจุบัน ซินยุ่นหมอเทวดาซินอย่างนั้นเหรอ?" ทังเจียเหวินประหลาดใจยกใหญ่ เขารู้ชื่อเสียงเรียงนามของซินยุ่นมาตั้งนานแล้ว วันนี้ดูเช่นนี้แล้ว เพิ่งรู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นสาวสวยอยู่เช่นนี้

เป็นดั่งประโยคที่ว่าคนรุ่นใหม่ที่ความสามารถมากกว่า สดใหม่กว่า เข้ามาแทนที่คนรุ่นเก่าที่แก่ตัว โรยราไป แกร่งยิ่งขึ้นทุกยุคทุกสมัยจริงๆ เลยเชียว

ทังเจียเหวินเอ่ยด้วยความสุภาพนอบน้อม: "หมอซิน ที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อ..."

"หาเจียงชื่อใช่ไหม?" ซินยุ่นเอ่ยอย่างตรงประเด็น

ทังเจียเหวินอึ้งไป จากนั้นจึงซักถามต่อว่า: "ใช่ครับ ผมมาหาเจียงชื่อ ผมมีธุระด่วนต้องการพบเขา ยังไงต้องรบกวนคุณพาผมไปหาเขาด้วย"

ซินยุ่นโบกมือ "ฉันรู้ว่าคุณมาหาเขามีธุระอะไร เจียงชื่อเองก็อยู่ที่คลินิกเหรินจื้อจริงๆ แต่ว่าเขาไม่อยากพบหน้าคุณค่ะ"

แน่นอนอยู่แล้ว

ผู้ใดที่เจอกับเรื่องแบบนั้นแล้ว ต่างก็ไม่มีทางที่จะอยากพบหน้าทังเจียเหวิน

ทังเจียเหวินเอ่ยด้วยความเศร้าสร้อย: "หมอซินครับ ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้ว ไม่ควรที่จะปฏิบัติกับเจียงชื่อแบบนั้น จะตบตีลงโทษผมก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่ช่วยเหลือชีวิตนักเรียนของผมได้ ให้ผมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ต้องรบกวนคุณพาผมไปพบเขาหน่อยครับ"

ซินยุ่นมองหน้าทังเจียเหวินด้วยสายตาที่เย็นชา เอ่ยด้วยความไม่สบอารมณ์: "ฉันบอกแล้ว เจียงชื่อไม่ต้องการพบหน้าคุณ ไม่ต้องการพบหน้าคุณ!"