บทที่ 890 จูบลวง

แต่มีใครบางคนไม่สามารถทนดูภาพดังกล่าวได้

ติงจื่อยวี่พูดเหน็บแนมว่า "ทั้งๆ ที่ทำได้ไม่ดี จะมาพูดซุ่ยซุ่ยผิงอันอะไร เถียงข้างๆ คูๆ ถ้าแตกหักได้อย่างปลอดภัยจริง ทำไมถึงเป็นเศษกระจัดกระจายเต็มพื้น นี่ไม่ใช่เค้กที่เสียเปล่าหรอกเหรอ?"

ติงเมิ่งเหยนจ้องเขม็งใส่ติงจื่อยวี่

กว่าจะกอบกู้สถานการณ์ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ผู้หญิงชั่วร้ายคนนี้ยังจะมาพูดอะไรให้แย่เหมือนเดิมอีก คิดๆ แล้วก็น่าโมโห

แต่เจียงชื่อตอบด้วยรอยยิ้มว่า "เละแล้วไง? เค้กจะไม่เสียเปล่าเพราะเรื่องนี้"

จากนั้นเขาก็นั่งยองๆ หยิบเค้กขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้ววางลูกเชอร์รี่ลงไป จากนั้นเจียงชื่อก็เอาเค้กเข้าปากต่อหน้าทุกคนที่อยู่ตรงหน้า!

เคี้ยวอย่างละเอียด

กลืนลงไป

"อืม รสชาติไม่เลว เฟิงเฉิง ร้านเค้กที่คุณเลือกมาอร่อยมาก วันหลังผมจะไปสั่งเค้กกับพวกเขาด้วย"

ติงเฟิงเฉิงกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

เพื่อเขาเจียงชื่อถึงกับหยิบเศษเค้กชิ้นเล็กๆ ที่อยู่บนพื้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย

จิตวิญญาณของการเสียสละตัวเองเพื่อผู้อื่นเช่นนี้ ทำให้หัวใจของเขารู้สึกอบอุ่นอย่างหาที่เปรียบมิได้

ขอบคุณ! ขอบคุณ!

ติงเฟิงเฉิงนั่งยองๆ ลงอย่างไม่ลังเล หยิบเค้กขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วกินกับเจียงชื่อ กินไปเช็ดน้ำตาไป "อร่อย อร่อยจริงๆ"

ติงเมิ่งเหยนที่อยู่ข้างๆ ก็นั่งลงแล้วหยิบเค้กชิ้นหนึ่งมาใส่ปากของเธอเช่นกัน

ทังจินหลงมองดูพวกเขาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เฮ้ย พวกคุณช้าๆ หน่อย เหลือชิ้นใหญ่ๆ ไว้ให้ผมด้วย"

เขาพูดพลางหยิบเค้กชิ้นใหญ่ขึ้นมากิน

ไม่นาน เค้กที่กระจัดกระจายเต็มพื้นไม่ได้ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเจียงชื่อและติงเฟิงเฉิง แต่กลับกลายเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาในการเสริมสร้างมิตรภาพของพวกเขาด้วยซ้ำ

และทั้งหมดนี้ก็มาจากความใจกว้างของเจียงชื่อ

เมื่อคนอื่นๆ เห็นภาพนี้ ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อเป็นการเอาใจติงเฟิงเฉิง และสร้างความสัมพันธ์ฉันมิตรกับเครื่องประดับดาวฤกษ์ ผู้คนในสังคมชั้นสูงหลายคนจึงพากันก้มหยิบเค้กที่กระจัดกระจายไปกิน

เดิมทีคิดว่ามันน่าจะเป็นโศกนาฏกรรม แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นเรื่องน่ายินดีไปได้

ติงจื่อยวี่โกรธจนจมูกย่น

เธอพูดอย่างโกรธเคือง "นี่มันเกิดอะไรขึ้น? กลุ่มคนกำลังแย่งกินของที่อยู่บนพื้นเหมือนหมาป่าไม่มีผิด น่าขยะแขยง!"

คนที่นั่งโต๊ะเดียวกันรู้สึกไม่พอใจ

"เฮ้ คุณพูดจาอะไร? เริ่มแรกก็เอาแต่ด่า คุณมาหาเรื่องโดยเฉพาะเลยใช่ไหม?"

"ฉันไม่ถูกชะตากับเธอมาตั้งนานแล้ว ไอ้เหี้ย มักจะสร้างความเสียหายให้ตลอด"

มีคนชี้ไปที่ติงจื่อยวี่ "ให้เวลาคุณสามวินาที ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ออกไป ฉันจะเรียกรปภ.มาจับคุณโยนออกไป!"

ติงจื่อยวี่ไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน เธอตัวสั่นด้วยความโกรธ

"พวกแกกล้าดียังไง!!!"