บทที่ 911 ทำตามคำสั่ง

สือควนถามเบาๆ "แหม มีเรื่องสำคัญอะไรที่ทำให้หัวหน้าเซี่ยต้องมาถามด้วยตนเองครับ?"

เซี่ยเมิ่งจื้อตอบ "ไม่มีเรื่องอื่นหรอกครับ ก็เรื่องนักเรียนถูกวางยาพิษในโรงเรียนก่อนหน้านี้ ผมยังมีหลายเรื่องที่ยังไม่เข้าใจ ดังนั้นจึงต้องการความร่วมมือจากคุณครับ"

สือควนพยักหน้า "ได้สิ พวกคุณช่วยไปรอที่ห้องรับแขกก่อนนะ ผมเตรียมตัวเสร็จแล้วจะตามไปครับ"

"โอเค งั้นผมรอคุณนะ"

หลังจากพูดจบ เซี่ยเมิ่งจื้อก็พาคนออกไปและพาเจิ้งป๋อหยางออกไปด้วย

เนื่องจากมีตำรวจคอยคุ้มกันอยู่ คนของสมาคมการแพทย์จึงไม่กล้าแตะต้องเจิ้งป๋อหยาง ดังนั้นชีวิตของเขาในตอนนี้จึงปลอดภัยชั่วคราว

และหลังจากรอจนกว่าเซี่ยเมิ่งจื้อและคนของเขาจากไป สือควนก็เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจมาก

สือเหวินปิ่งพูดขึ้น "พ่อครับ เรากำลังจะลงมือแล้ว แต่ทำไมเซี่ยเมิ่งจื้อกับคนของเขาก็มาตรวจสอบเลย? มันจะบังเอิญไปหน่อยไหม? ผมคิดว่าเราถูกจับตามองแล้วนะครับ สงสัยคนกลุ่มนี้คงจับตามองพวกผมและรู้ว่าพวกผมกำลังจะลงมือกับเจิ้งป๋อหยาง ถึงได้มาตรงเวลาแบบนี้"

อาจเป็นไปตามที่พูดจริงๆ

แม้แต่สือเหวินปิ่งยังดูออก สือควนก็ต้องดูออกอย่างแน่นอน

เขาจึงหรี่ตาลงแล้วพูดว่า "คนพวกนี้คงไม่มีเจตนาดีหรอก เรื่องการตรวจสอบมันไม่ใช่ประเด็นหลักอยู่แล้ว แต่เรื่องของเจิ้งป๋อหยางต่างหากที่เป็นประเด็นสำคัญ ถ้าเป็นไปตามที่คิดจริงๆ เงื่อนงำของเรื่องนี้มันจะน่ากลัวมาก บางที ทุกการเคลื่อนไหวของเราอาจถูกจับตามองแล้วก็ได้ แต่เรายังไม่รู้กัน"

สือเหวินปิ่งเริ่มรู้สึกกลัว "พ่อครับ แล้วเราควรทำยังไงดี? หนีเลยไหม?"

สือควนส่ายหัว "หนีตอนนี้มันจะดูร้อนตัวไปหน่อย อีกอย่างเรายังไม่ได้สิ่งที่เราต้องการเลย เอ็งอยากใช้ชีวิตที่เหลืออย่างยากลำบากเหรอ?"

สือเหวินปิ่งส่ายหัว

เขาใช้ชีวิตหรูหรามามากแล้ว จะให้เปลี่ยนไปใช้ชีวิตอย่างยากลำบากคงทำไม่ได้หรอก

สือควนตอบ "ดูเหมือนว่าเราจำเป็นต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว เหวินปิ่ง เอ็งรับผิดชอบเฝ้าดูเจิ้งป๋อหยางให้ดีนะ แต่อย่าเพิ่งทำอะไรมัน รอคำสั่งจากพ่อ"